Ja gisteren stonden we even stil over waar we allemaal dankbaar voor zijn of zouden moeten zijn. Ik ben vooral dankbaar dat het internet bestaat, wie heeft dat eigenlijk ooit uitgevonden? Zeer zeer dankbaar ben ik die mens! Zonder het internet zouden we geen contact kunnen houden met onze familie en vrienden en zouden we ook onze America-Belgische familie-friends niet gevonden hebben.
Gisteren zaten we weer in Passadena aan tafel met een Extra Large Kalkoen en alle bijhorende lekkernijen, het moet gezegd worden Kurt en Nele zullen als laatste moeten terug keren naar Belgie want zij hebben de traditie ingezet vorig jaar en ze kunnen er niet meer onderuit. Dit jaar moesten we jammer genoeg wel Kristine, Alain en Axelle missen, wel een aantal extra baby’s en andere baby’s die nu peuters zijn en al flink rond huppelen. De familie wordt zoals overal steeds groter en groter.
Verder ben ik nog voor heel veel andere dingen dankbaar, onder andere de regen van deze week. Eindelijk was er regen en dat voelde even goed als een oude vriend onverwachts terug tegen komen. Het weer blijft een beetje grauw en ik geniet van ‘de winter’. Het voelt een beetje natuurlijker aan dan de eind in de 20 graden van een paar weken geleden.
En nu genieten we van een extra lang weekend,
Vandaag een lunch meeting gehad met 2 vertegenwoordigsters van onze internationale ziekte verzekering. Werken in America is zo verschillend van werken in Belgie, het zit hem soms in de ‘kleine’ dingen. Onze representatives hadden in de ochtend de vlieger genomen in Portland, een auto gehuurd aan LAX om te gaan lunchen met ons op een goei 100meter van de deur. De lunch gebeurde een beetje in een rush want ze hadden ‘a plain to catch’. Ja je leest het goed, die mensen komen met de vlieger af enkel en alleen om te lunchen met ons en hun nieuwe prijzen voor te stellen, zot … ? Niet als je weet wat het kost in America om je werknemers te verzekeren en zeker als je mensen in 25 landen hebt zitten inclusief oorlogs gebieden. Je kan je wel inbeelden dat oa. de levensverzekering een aardig prijskaartje heeft.
Daar en boven is een ziekte verzekering aanbieden aan je werknemers niet verplicht, het is een benefit en onder de huidige economische omstandigheden niet haalbaar voor elke werkgever. Er wordt dus agressief op prijzen gespeeld en het is ‘de moment’ om betere voorwaarden af te dwingen.
Het kost werkelijk stukken van mensen, ik viel omver en dacht amai kost dat in Belgie ook zo veel! Ik kan niet vergelijken met Belgie omdat het daar wat verdoken zit in loonkosten, extra hospitalisatie verzekeringen en belastingen die we betalen maar het feit dat we niet bang moeten afwachten of onze verzekering wel zal betalen is toch al een hele geruststelling.
Ziekte verzekeringen, daar kunnen we uren over door gaan. Feit is wel dat ik nog nooit een lunch heb gehad met iemand die met de vlieger daarvoor op- en af gaat, vond ik best wel cool (zal wel wennen zeker), afstanden worden of zijn zeer relatief hier in America dat is wel zeker!
Ooit eens gedacht aan ‘goed’ te gaan doen in het verre verre Africa, waar de mensen hulp nodig hebben en waar 1 mens zoveel goeds kan doen? Ik wel, vroeger als ik jong was en dacht verpleegster te worden had ik de wildste dromen over met Artsen Zonder Grenzen op pad te gaan naar een plek ver ver weg van mijn wereld om goed te gaan doen in een andere wereld.
Nu ik er elke dag mee te maken heb, vanuit een luxe airconditioned corner office op Santa Monica Bvld, (deel dat wel met 2 collega’s hoor) besef ik maar al te goed hoe weinig romantisch het allemaal wel niet is. Onze mensen in Congo hebben het moeilijk, jaren werk, energie en goed doen is verloren aan het gaan. Sommige van onze projecten sluiten we omdat de veiligheid niet meer te garanderen is, een hoop administratief werk om iedereen te verhuizen en te plaatsen waar het echt nodig is… Het lijkt allemaal niet meer zo romantisch nu we rekening moeten houden met veiligheid, labor laws, logistiek etc.
Verder niets met Congo te maken, vandaag eindelijk de moed gevonden om terug te gaan zwemmen. Sinds vorige week probeer ik zoals mijn collega’s vroeg in de ochtend te gaan werken, ik kan dan om 3.30 al naar huis en gaan zwemmen. We zwemmen heel het jaar buiten in het openbaar zwembad hier, olympisch bad tussen haakjes. Goed te doen eigenlijk, vandaag was het 17 graden en dat is dan een minder mooie dag, hopelijk geen accidenten meer zodat ik kan blijven zwemmen door de hele winter!
slaapwel
Dinsdag het nieuws van het jaar, het lijkt alsof het over niets ander is gegaan sinds de dag dat we voet zette op Amerikaans grondgebied meer dan 2 jaar geleden. Elke bezoeker die langs kwam vroeg; “En wat denken jullie, wie zal het worden?”. Mc Cain zei ik dan maar, iedereen stemt voor Obama dacht ik, wat als het nu eens Mc Cain wordt!
Dinsdag zat ik eigenlijk maar met een half oor te volgen op CNN omdat ik dacht dat we de volgende dag de definitieve uitslagen zouden krijgen, niets was minder waar. Plots ging het echt zeer snel en voor ik het goed door had hoorde ik de buren gillen van blijdschap, begonnen de telefoons te rinkelen, werd er OBAMA geschreeuwd langs alle kanten en besefte ik dat het voorbij was. Hij heeft gewonnen, onze buurman en vriend die van Kenya is trok een flesje wijn open en we drinken om te vieren.
Woensdag ochtend dacht ik op kantoor een keuken vol collega’s te vinden, maar ik keek wat raar op toen iedereen gewoon achter zijn bureau zat en zijn werk aan het doen was. Het was een dag gelijk een andere met veel werk en weinig tijd om te praten. Al belde een werknemer uit Mozambique om te vragen of we ook aan het vieren waren…