Archive for December, 2007

Try Out’s.

Gisteren zijn we onze buurt wat gaan verkennen met Kurt, Kristine en Alain. Ons oorspronkelijk plan was om naar Father’s Office te gaan. Dat is een nogal populair cafe hier in de buurt omdat het werkelijk een goed bruin cafeetje gelijk in Europe blijkt te zijn. Iets zeer ongewoons en moeilijk te vinden in L.A., vandaar uiteraard de populariteit.  Oorspronkelijk plan wil zeggen dat we een Plan B hebben genomen, we aten in Bistro of Santa Monica , het was een try out voor ons allen.  De website is net iets professioneler dan de ervaring van gisteren, een sniffende ober die ongeveer 15 min nodig had om de ’specials’ van de dag uit te leggen, ik heb de man mijn bewondering uitgedrukt. Het eten was goed en ik vond dat de prijs/kwaliteit inorde was , al speurde Kurt een aantal minder frisse mosselen in zijn bord en ik kreeg een salada ‘aangeboden’ die eigenlijk te betalen was. We waren nog niet goed gestart, de fles wijn was al leeg en de verwarring sloeg al toe in mijn hoofd.

Nadien nog een beetje gaan verder doorzakken in een Irish Pub (Finn McCool’s) denk ik en nog eentje om af te leren in World Cafe.  Het was een gezellige avond, een beetje draaierig onder de wol van een glaasje teveel, dat was al zo lang geleden dat het duidelijk sneller naar mijn hoofd stijgt als ik nu drink.

Familie uitbreiding.

Ja we zijn niet meer met twee, sinds zaterdag hebben we er twee poezen bij. Nuki en Gray Boy of Shadow Pet. Twee totaal verschillende karakters van katten, Nuki is de vlijer en Shadow Pet heeft zijn naam niet gestolen. Omdat enkel Nuki nog maar echt op zijn gemak is bij ons heb ik alleen een foto van hem. Beide katten zijn van Serena en Matthew, zij hadden een opvang nodig voor hun pets tussen een maand lange reis en de verhuis naar Vancouver. Ze verlaten Sony en gaan werken in Vancouver, Canada. Eerst nog even op reis na een lange en harde werkperiode op I am Legend, nu in de cinema. Beide poezen komen uit een asiel en zijn wat gevoelig aan veranderingen, Shadow Pet heeft de eerste dagen onder het bed gezeten, sinds vandaag hebben we een doorbraak! Hij is al wat in de zetel komen zitten en laat zich al strelen. We zijn wel super content met onze nieuw vriendjes, wat een plezier zo wat leven in huis!

Ons kerstweekend was tof, vandaag jammer genoeg weer voor school gewerkt, een taakje dat over de deadline is gegaan dat toch nog even afgewerkt moet worden. Morgen de laatste pagina’s en dan is het gedaan. De derde quarter start op 7 Januari, de laatste drie vakken en dan eindelijk de fel gegeerde workpermit. Het zal deugd doen als ik even van achter de computer achteruit kan, problemen met de rug en de heup maken het bijna onmogelijk om lang door te werken. Zeer ambetant als je moet schrijven, maar morgen zal het af zijn! Eindelijk!

Hieronder een foto van Nuki.

Holidays

               

Minder papier.

Zo nu en dan kan ik echt niet volgen met de logica hier in America. Vandaag probeer ik onze deposit voor electricity online te betalen omdat ik dat gewoon de meest normale manier vind om dingen te betalen de dag van vandaag maar hier in America blijft dat een probleem. Niet mogelijk bij de electriciteits firma die beweert haar energie voornamelijk uit alternatieve bronnen te halen. Ik kan wel aan de telefoon per cheque betalen, moet ik wel 5 dollar extra voor neertellen. Ik veronderstel dat dit is omdat er iemand werkelijk een cheque gaat invullen daar en die dan naar hun eigen firma zal opsturen? Ik begrijp het niet hoor, niet eens credit card payment is mogelijk. We zullen het maar over ons laten komen want de laatste weken hangt het me hier weer sterk de voeten uit.

Een andere straffe! Een paar weken geleden werkt onze debit card plots niet meer. Stel je even voor, Stefaan en ik gaan toch wel 1 keer om de zoveel maanden eens een in-and-out eten en deze keer staan we daar en onze kaart werkt niet meer. Het bedrag was net over de 10 dollar denk ik en we hadden niet genoeg cash op zak om onmiddellijk te betalen. We moesten het dus laten voor wat het was, in de auto bel ik naar de nummer achteraan op de kaart. Eens bij een customer service representative aangekomen leg ik even uit dat onze Debit-card plots niet meer werkt. Geen probleem, we zullen even kijken mevrouw:

Meneer van de bank zegt; Mag ik even het exacte bedrag van de laatste storting op uw rekening ter verificatie dat u het wel bent…

Hildiiii zegt: Dat zal niet gaan meneer want ik zit in de wagen, kan u geen andere vraag stellen

Bank zegt: Neen mevrouw dat gaat niet, u moet het exacte bedrag zeggen van de laaste storting

Hildiii zegt: Wel dat zal zo ongeveer rond ******** dat bedrag zijn want dat is het loon van mijn man gestort door firma X

Bank zegt: Sorry mevrouw ik moet het EXACTE bedrag weten

Hildiiii: Wordt een beetje boos op dit moment en legt nog eens uit dat het echt wel onmogelijk is dat te doen en dat we graag zouden eten

Bank zegt: ga even rustig naar huis mevrouw check uw bank account en bel dan terug

Hildiii vraagt: mag ik uw supervisor even spreken aub

Bank man zegt: uiteraard ‘Please Hold’

Supervisor: Kan ik helpen

Hildiiii: Ja ik wil weten wat er aan de hand is en ik zit in de wagen,…..bla bla bla

Supervisor zegt: Geen probleem mag ik even uw social security nummer hebben

Voila zo krijg je dingen gedaan in America.

Vrouwelijke expatriates gezocht.

Het zou niet kunnen denk ik, 100% halen op een eind exaam op een Belgische universiteit. In America kan het wel en zonder de ‘dikke nek’ te willen uithangen, het was niet eens zo moeilijk. International Human Resources, een vak dat me enorm boeit en waar ik veel nieuwe kennis heb opgedaan. Ik had de ambitie om dit extra goed te doen omdat de teacher eigenares is van een International Consulting bureau, dit hoeft verder geen uitleg,  een foutloos exaam afleggen is me echter nog nooit eerder overkomen denk ik. Mijn beste score ooit was 19 op Internationaal strafrecht. Ik heb iets met internationaal gedoe denk ik!

Twaalf weken lang ging het over expatriates en hoe ze voor te bereiden en hoe er voor te zorgen dat het een succes zou worden. Ik schreef al eens eerder over dit onderwerp, nog voor ik besloot te gaan studeren hier in America. Nu 12 weken later denk ik iets meer te begrijpen over het hoe en waarom gaan werken in het buitenland. Tijdens de laatste les, vandaag, heb ik eindelijk durven vragen waar ik al lang over aan het denken was. We bespraken voornamelijk voorbeelden van hoe het fout ging, dat vrouw en kinderen zich niet konden aanpassen was en is nog altijd factor number one voor het mislukken van een expatriate opdracht. En dan vraag ik me even af, hoeveel mannen volgen er eigenlijk hun vrouw? Hoeveel vrouwen zijn er als expatriate in het buitenland en hoeveel daarvan hebben hun mannelijke partner kunnen overtuigen om te volgen. Dit is geen verwijt maar een eerlijke nieuwsgierigheid. Als er mannen of vrouwen zijn die dit lezen die een koppel kennen waar de vrouw de expatriate is en de man diegene is die volgt, zou ik graag die mannen hun verhalen eens lezen of horen.

Want ik denk dat mannen van nature misschien minder behoefte hebben aan sociaal contact, dat ze zich beter weten te amuseren op zichzelf, dat ze graag eens het huishouden zouden overnemen enz. Ik weet het niet, ik vind het een interessante denkpiste. Ik denk dat vrouwen omwille van een aantal factoren minder vaak door hun firma als expatriate worden verkozen en misschien onterecht, misschien werkt het wel beter dan we denken.

Vandaar mijn vraag of kleine oproep, wie kent er vrouwen die hun carriere in het buitenland aan het uitbouwen zijn en hun man of vriend met of zonder kinderen hebben kunnen mobiliseren?

Alvast bedankt,

Hilde

Santa Monica.

Onze eerste week Santa Monica zit er op. We zijn tevreden, meer dan tevreden eigenlijk. Wat een verschil met de vorige buurt waar we woonde. Hier is het echt rustig, helemaal wat we zochten. Nog geen minuut spijt gehad over de beslissing. De wasmachines zijn hier ook een stuk moderner, niet dat ik nog hoop koester om witte was echt wit te krijgen maar ik was toch onder de indruk na de eerste lading. Ik mag hier niets gebruiken met geurtjes in de wasmachines, aangezien dat we die machines delen met de andere bewoners hier en er iemand blijkbaar allergisch is aan die dingen

Gisteren met Katrien, Emma, de kleine broer en Wouter gaan wandelen naar de oceaan en tot mijn verbazing kunnen we van Montana gewoon via trappen rechtstreeks het strand op! Vandaag een balletje gaan slaan met mijn werkloze collega. Alles in Santa Monica is duurder, zelfs tennis op de city courts is hier te betalen. Maar met dat zeebriesje,… wie kan of zou er durven klagen.

De dozen beginnen leeg te geraken maar nog niet alles is al uitgepakt, gelukkig hebben we een mega kast waar alles nu staat te wachten op opruimfase 2. Hieronder al wat foto’s van hoe onze nieuwe stek er tot nu toe uitziet. Tot snel.

Moving.

Het is gelukt, vanaf nu wonen we in onze nieuwe stek in Santa Monica.

Ondanks ons leuk appartement in West Hollywood was verhuizen de beste oplossing. We hadden het echt niet getroffen met onze luide buren en nu lijkt het alsof we gevonden hebben wat we zochten. Ook al wonen we op de gelijksvloer we horen hier bijna niets. Geen deuren open met surround systems op maximum, geen geroep aan gsm’s, geen geroep naar elkaar,… Het lijkt erop dat we eindelijk tussen normale mensen zijn terecht gekomen. Dankzij een tip van een collega van Stefaan vonden we deze rustige stek, hij woont naast de deur en dat maakt het ook een stuk leuker want we kenden hen al en het is echt een tof koppel. Ongeveer onze leeftijd, van origin Indiers maar beide uit London eigenlijk. Een paar weken geleden gingen we iets met hen eten en konden we als eerste het appartement zien voor dat het op de ‘markt’ kwam.

Om een lang verhaal kort te maken, de firma die moest komen verhuizen is niet gekomen. Misverstanden op de dag zelf en Stefaan en ik vonden het allemaal een beetje stinken. Dus besloten we de mensen die de vorige dag zo vriendelijk waren hun diensten aan te bieden toch maar op te bellen met de vraag een paar items naar beneden te zeulen met ons. Jan de Melkman stond na een uur al fris en monter aan onze deur en wat later kwam ook Wouter langs met een extra mono-volume. Jan was met zijn spiksplinsternieuwe Jetta VW en dus was die auto ideaal voor de meer gevoelige zaken. Wie had durven hopen dat onze on-demand hulp een ervaren crew was.

Ik vond dat het verschrikkelijk goed vooruit ging, Wouter is een zeer ervaren inlader, verhuizer omdat hij voor de Gallery vaak zulke zaken moet doen, ge ziet, we weten onze hulp goed te kiezen. (Allez ja, nadat hij zelf nog eens belde om te zeggen dat hij echt wel wou helpen heb ik dan maar ja gezegd want ik zag alles op een hoop liggen in de living en ik dacht;”oh neen, moet ik dat allemaal helpen dragen?!”) En Jan, die is eigenlijk gewoon een vaste waarde als er Belgen verhuizen in LA. Als er mensen van plan zijn om te verhuizen , Jan is uw Man!! Oh Ja en hij trakteert met drank en chips omdat hij mag komen helpen, een echte aanrader!

Dus, 3 gevulde witte olifanten, 1 bruine olifant en een klein zilver nijlpaardje later was al ons gerief hier in Santa Monica.

En we hebben ondertussen al super goed geslapen, het is hier lekker rustig.

En ik zou iedereen willen bedanken; voor de dozen, voor de aangeboden hulp, om te supporteren, om met zwaailichten voor te rijden, om een afscheidscomite in West Hollywood op te zetten enz…

Ik was niet echt actief met foto’s bezig…