Het zou kunnen gebeuren dat jullie volgende week en de week daarop dubbelgangers zien rondlopen in Gent en omstreken van Stefaan en mezelf. Het zal misschien even schrikken zijn maar ze spreken geen Nederlands, ze spreken Engels en vinden alles Totally and Oh my god and Great!., ze hebben waarschijnlijk een mega cola of koffie vast, zien er wat zwaarder uit dan wij eigenlijk zijn en ze eten ook veel hamburgers en french fries. Ze noemen Stephaan en Hilda. Ze rijden met een SUV en ze geven geen voorrang van rechts, bij rood wachten ze niet om rechts af te draaien en ze stoppen aan elk kruispunt om te kijken wie er eigenlijk eerst was. Hoogst waarschijnlijk leggen ze hun gehele traject in de eerste versnelling af aangezien ze hier enkel met een automatic rijden. Hun Ipod hangt in een ding rond hun armen en het linker oortje zit in, het rechter hangt neer. In hun rechter oor dragen ze een metalen kakkerlak waar ze door kunnen spreken. Als je ze in het niets ziet spreken zijn ze dus waarschijnlijk aan het bellen of ze hebben erg veel last van hun jetlag. In ieder geval zijn ze niet zo erg verschillend van ons en dus zullen ze het zeker niet erg vinden moesten jullie jezelf voorstellen aan hen. Ze zijn zot van Europeanen en chocolade en een koffietje, de methode dus om hen te strikken for some private time! Oh ja, we sturen ze ook zeker eens naar de charlatan, die ene danst graag en dus zal je haar wel ergens op de danvloer kunnen vinden…
Archive for March, 2007
Het is waarschijlijk al geen enorm groot nieuws meer sinds de meeste mensen het weten ondertussen. Korte tijd geleden hebben Stefaan en ik ‘effe snel’ besloten om toch maar wat te blijven in dit land. Niet dat we onze keuze voornamelijk hebben laten afhangen van het land waar we in vertoeven maar het gaat eerder over de levenskwaliteit. Stefaan heeft een nieuw voorstel gekregen bij Sony en als we alle voor- en nadelen tegen elkaar afwegen zien we eigenlijk voornamelijk voordelen aan een langer verblijf hier. Niet enkel finacnieel, de manier waarop we hier kunnen leven is moeilijk te evenaren in Belgie. Het mooie weer, het aanbod van natuur en het outdoor sporten in het algemeen, de tijd die we nu hebben naast het werk om dingen te doen die we graag doen of interessant vinden om te doen. Het is allemaal zoveel eenvoudiger hier. Met het weer moet je zelden rekening houden, buiten wat te warme dagen. In het weekend wordt er niet veel gewerkt, tijd om voldoende te sporten en gezond te eten,… Het is allemaal te aangenaam om nu al terug te keren. Niet dat Belgie niet leuk zou zijn, absoluut wel maar als een bedrijf als Sony een nieuw voorstel doet en je weigert dan is er (waarschijnlijk) geen terugkeren meer en eerlijk gezegd weer door de ganse papierwinkel en de hele verhuis enz. Neen, dat lijkt me niet realistisch, de kans is er nu en het is nu dat we ze moeten grijpen. Het heeft ons toch wel wat tijd, stress en de nodige veranderingen/aanpassingen gekost om hier te geraken en dus denk ik dat het logisch is dat we er nog wat van genieten. Hoeveel langer, dat staat nooit niet vast, dat hebben we nu kunnen ondervinden. Maar ongeveer toch nog eens 1.5 jaar hoop ik.
De voorbije week is een weekje van cultuur opsnuiven geweest, alhoewel dat wel een erg groot woord is misschien. Ik ben woensdag naar het Lacma geweest om onze Belgische trots Magritte te gaan bewonderen. Ik kan niet goed uren doorbrengen in een Museum, mijn benen worden moe en ik ben oppervlakkig wel geinteresseerd maar ik kan me moeilijk verdiepen in de technische details van een kunstwerk. Met uitzondering van die stukken die me echt fascineren en er waren er toch wel wat. Magritte slaagt er zo nu en dan zeker in, gieren doe ik met een aantal van zijn werken en andere doen me echt zoeken naar de betekenis. Het was met andere woorden een aangenaam weerzien. Omdat ik dan toch een ticketje had ben ik ook even het Japenese Paviljoen goededag gaan zeggen, een aangenaam gebouw met onder andere wat kannetjes en kruikjes, de tijdelijke tentoonstelling was wel verrassend leuk. Ook de Netsuke beeldjes vond ik fantastisch. Ik ben ook nog in het Getty geweest vorige week, naar de exhibition gaan kijken van Where we live. Minder indrukwekkend dan verwacht maar het is aangenaam vertoeven in het Getty and so no regrets. Dit weekend zijn we naar het Pacific Design Center geweest, onderdeel van het Moca, om te gaan kijken naar Some assembly required. Wel de moeite en zeker mijn ding, moderne architectuur. In het kader daarvan staat ook Skin+Bones nu in het Moca, op de agenda voor volgende week. En zo heb ik dan weer mijn dosis musea bezoekjes gehad voor een tijdje.