Of zoiets, ik heb blijkbaar van 2 mensen een stokje gekregen om 5 dingen over mezelf te vertellen die niemand weet. Ik veronderstel dat ik er dan nu geen 10 moet opschrijven. Laten we eens proberen om er 5 te vinden die ik ‘publiek’ kan/wil maken.
1. Ik dans super graag maar soms gaat het fout, ik ben mijn broek ooit eens op de dansvloer verloren toen ik 17 was. Het was een soort stretch broek en met het pogo’en heeft er iemand aan getrokken en daar stond ik in mijn onderbroek. Omdat diegene die aan mijn broek hing, mijn broek had vastgegrepen toen hij viel kon ik mijn broek niet zo snel terug optrekken. Het leek wel alsof ik daar een uur in mijn blootgat stond met juist een kort topje. Uiteraard vonden de omstaanders het super grappig maar ik niet, want ik had er eentje van mijn moeder gestolen waar alles stevig in zat. Niet echt sexy dus!
2. Ik lust nog altijd geen spruiten en ik was vroeger een verschrikkelijke viesneus. Ik at geen rode kool, geen spruiten, geen schorseneren, geen asperges, geen lever of van dat soort vies vlees, geen wild uit principe, ik lustte enkel vissticks van vis, geen abrikozen uit blik, geen garnalen in van die opgevulde tomaten en er zal nog wel vanalles geweest zijn. Op een dag heb ik besloten dat dat gedaan moest zijn en ben ik heel wat dingen beginnen te eten. Nu lust en eet ik al veel meer wat handig is als je in gezelschap eet en op restaurant gaat.
3. Bij mijn geboorte hebben ze mijn ouders proficiat gewenst met hun zoon, ik was lang en dik en had veel zwart haar. Ik trok als kind ook sterk op een jongetje, ooit ben ik in de toiletten van de GB niet toegelaten bij de meisjes omdat de wc-madam dacht ik een jongen was. Ik was eigenlijk ook wel een halve jongen, ik ben als eerste meisje samen met mijn nicht en buurmeisje naar de jongensschool getrokken. De non van de meisjesschool is er voor tot bij ons thuis geweest. Ik heb niet toegegeven en ik ben toch gegaan. Het was fantastisch en met mijn eerste communie heb ik in de winkel staan wenen omdat ik geen rokje/kleedje aan wou doen. Ik heb dan een hemptje met een kniebroek gekregen, roze met witte strepen en je kon er mijn witte onderbroek door zien. (heb ik ontdekt op school, al die jongens zagen dat uiteraard!). Ik denk dat ik maar echt meer vrouwelijk ben beginnen worden rond mijn 16de en nu hou ik van rokjes, hakken enz.
3. Ik heb al sinds ik een kind was een sterke fantasie, niet altijd onder controle zo bleek! In de kleuterklas was Els aan het pronken bij de lerares met kleine diertjes die ze thuis hadden, ik denk eendjes ofzo of schaapjes. In ieder geval vond ik het genoeg geweest want dat kind moest altijd alle aandacht hebben. Ik heb toen tegen de lerares gezegd dat wij kleine aapjes hadden, dit is misschien grappig maar die kleuterjuf geloofde dat echt! We hadden namelijk een groot kippehok en ik vertelde dat daar de aapjes inzaten. (deeeeeuuuuuh!) Toen ze aan mijn moeke vroeg of ze met de klas eens mochten komen kijken, … Mijn oplossing was het monchichi aapke van mijn zuster in de fruitboom hangen :-)!!
4. Ik ben vroeger een tijdje erg gepest geweest op school en ik heb toen ontdekt dat vrienden snel vijanden kunnen worden. Echte vrienden heb ik niet veel, daar ben ik zeker van. Ik heb een hekel aan mensen die fake zijn, die opportunistisch zijn en die altijd een verborgen agenda hebben. Die je eigenlijk stiekem niet al te veel kunnen gunnen, jaloerse mensen omdat ze zelf niet altijd gelukkig zijn. Die de ene dag een goededag zeggen en de andere dag je niet kennen. Mensen die je leeg komen zuigen of ten gevolge van hun eigen frustraties anderen gaan ver/beoordelen negeer ik liever. Gelukkig kom ik hier in Los Angeles af en toe wat mensen tegen die ‘goed aanvoelen’, time will tell maar ik hoop dat ik hier toch nog de tijd zal hebben om een paar prille ontmoetingen te kunnen laten verder groeien. Er zijn een aantal mensen die mijn nieuwsgierigheid prikkelen!
5. Ik heb vaak de neiging om mijn eigen ding te doen met regels. En dus ook hier weer, wat niemand weet is dat 1 van de vier verhalen hierboven niet echt is! Maar welk verhaal he!?
Het is een week geleden begonnen op Hollywood blvd. hier niet ver van onze deur. De straat is afgesloten ter hoogte van the Kodak Theatre en het lijkt wel alsof ze een heleboel belangrijke mensen verwachten. Dat is ook zo uiteraard, het is voor de 79ste keer de uitreiking van de Academy Awards of de beter gekende wereldbefaamde oscars. Omdat er sinds vorige week al best wat heisa te doen was omtrent de voorbereidingen ben ik er vandaag met Stefaan zijn camera op uitgetrokken. Tussen al de toeristen door kan je er eigenlijk niet veel van zien maar het ziet er een super groot en belangrijk event uit. Met tribunes langs de befaamde rode loper, waar alle beroemdheden uiteraard het beste van zichzelf tonen en vooral merk je dat er heel veel cameras/pers aanwezig zullen zijn. Op Hollywood staan er een aantal reusachtige namaak exemplaren, ik denk in een soort kunststof, van de originele oscar. Het zijn echt gigantische dingen
en het lokt duidelijk heel wat mensen uit hun huis. Er staan overal veiligheidshekkens en dicht bij de reuze oscars geraak je niet. Goed dat ik Stefaan zijn camera en nieuwe lens bij had. Ook de souvenir winkels staan vol met namaak oscars, ongelooflijk maar waarschijnlijk krijgen ze die gouden plastic dingen nog verkocht ook. Het doet me allemaal wat denken aan Eurosong bij ons, er worden feestjes gegeven bij vrienden thuis, er wordt gegokt en samen gegeten maar voor dit gebeuren moet je natuurlijk wel iets deftigs uit de kast sleuren. We zullen zien of we op een feestje geraken want ik zit met mijn Hollywood kontje in de les tot 7PM. De glitter en glammer zal ik dus missen, ik zit in een donker computerlab ver weg van de bewoonde wereld. Wel zijn er een aantal nominaties voor wat Sony films, Stefaan heeft om die redenen deze middag een fles champagne mogen gaan afhalen bij Sony. Toosten doen we dus zeker!
Stefaan en ik doen nooit mee aan Valentijn maar zoals ik enkele weken geleden al schreef doe ik het dit jaar toch maar onder het motto van ‘verhuis je relatie eens’. Dat is wat we dit jaar gedaan hebben en ik wil vandaag dan misschien toch eens voor een keertje deelnemen aan al de gekte rond Valentijn. Toch ook een beetje op onze manier en dus vieren we vandaag het feit dat we elkaar best wel gewoon zijn kunnen worden hier in America. Voor we naar hier trokken woonden we nog niet samen en dat was misschien wel het grootste onzekere stuk van het avontuur. De eerste maand woonde we op een klein appartementje in Marina Del Rey, zo een muizevalleke waar het bed uit de kast komt gevallen. Wel leuk hoor, maar ook al onze bagage was daar en het was gezellig druk. Een werkelijk verschrikkelijk interieur, altijd maar bruin en beige, pffff, en dat heeft een negatief effect op me. Gelukkig redden we het en alles loopt goed maar zoals men wel eens zegt:’ Alles went, behalve ne vent!’. Toch voor iedereen die in het buitenland zit met zijn geliefde, een momentje om jezelf te feliciteren. Dat kan dan met of zonder gigantische diamant maar de traditie vraag toch minstens een beetje bling bling. Ik heb alvast een super verrassing voor mijne lieverd.
en kijken naar andere broeken. Soms zat ze wat te strak en soms wat te los maar ze zat altijd goed. Ik ben al maanden aan het zoeken achter een goede nieuwe jeans, ik weet dat Miss Sixty me goed zit maar ik heb er het geld niet voor over nu. Een jeans kost hier echt zeer snel 200 dollar en de modellen zitten vaak zo laag dat je er een lange trui over moet dragen of je zit met je ‘centenbakje’ bloot. Op zich vind ik dat zeer leuke mode, de broek in de botten en een lange trui erover maar voor die 30cm jeans dat je dan nog ziet ga ik geen 200 dollar neertellen. Dus trek ik volgende week eens naar H&M hier, kijken of ik een slim fit kan vinden onder de 100 dollar. Maar mijn miss sixty zal dus nog even, versleten, bij mij blijven.