Dit is een kleine en snelle post, dat hoop ik toch want vaak schrijf ik wat meer dan oorspronkelijk de bedoeling. Ik rij niet zoveel meer met de auto omdat ik er simpelweg geen heb. Niet dat Los Angeles of West-Hollywood de voetganger vriendelijke stad is maar zeer eenvoudig omdat er maar eentje gaat werken en omdat die andere haar twee beentjes nog heeft om tot aan de bus te lopen indien nodig. Vandaag had ik echter de wagen om naar de film te gaan kijken op Sony. Volver draait en ik wou hem echt zien. Het valt me enorm op dat ik minder handig ben met de wagen dan vroeger, je moet op vanalles en nog wat letten en ik heb het er moeilijk mee. Maar wat me echt stoort is dat Valet parkeren gedoe! Op een baan waar je toch een 35mile per uur mag rijden (56km) mag je dus ook zomaar plots je remmen dichtgooien om een of andere Valet pinguin je wagen te laten parkeren. Je kan het je niet inbeelden, je stopt voor de deur en dan springt er zo een pinguin in je wagen om hem achter het hoekje weg te zetten voor jou. Je kan je toch wel inbeelden wat een opstropping dat veroorzaakt, mensen willen dan van baanvak veranderen en dan beginnen ze te klaksoneren want mijn Mercedes is groter dan den uwe en dus mag ik EERST! Dat Valet pinguin gedoe neemt ook wat tijd in beslag want je moet natuurlijk toch gezien worden he! De mensen moeten toch weten wie er nu uit die blinkende witte BMW komt gekropen en haar hakken op de stoep plant alvorens zich af te drukken en op mysterieuze wijze aan lengte blijft winnen. Vaak hoort daar dan ook een kleiner en ronder exemplaar bij dat met zijn candy-store even willen uitpakken alvorens zich naar binnen te begeven. En dan zit jij daar maar te wachten in je auto tot dat de hele circus voorbij is. Ik ga niet toeteren want dan duurt het nog langer, tegen dat ze over hun verbouwerering zijn heb ik al lang de aperitief ingeschonken en de steak medium gebakken! Eens de wagen dan uiteindelijk van de baan is dan kan het ‘gewone’ verkeer weer verder verlopen, uit frustratie schiet de gemiddelde Amerikaan dan met zijn voet van het gaspedaal en vliegt hij met gierende banden vooruit. Niet goed wetende wat hem allemaal overkomt in zijn 360 Horse Power machien mag hij al blij zijn dat hij met zijn oversized vehicle zichzelf niet valet parkeert tegen een boom!
Enfin, ik ben weer veilig thuis. Wat een geluk en ik kan echt wel geloven dat pendelen met de wagen een zeer stresserende bezigheid is!
Archive for November, 2006
Onze trip van het voorbije weekend heeft ons naar Monterey gebracht. Op de agenda stonden de Aquarium in Monterey en de Sanctuary waar de Monarch vlinder zijn ‘overwintering’ komt doen.
Het Aquarium was zeker en vast de moeite waard, met het drukke weekend waren we super tevreden dat we voor de Will Call optie hadden gekozen. Je reserveert op voorhand via het internet en met je bevestigings email wandel je dan naar een loket dat naast die lange wachtrij ligt. Een stuk handiger en sneller dan ter plaatse je kaartjes kopen. Het Aquarium is een beetje een allegaartje van vanalles maar absolute trekpleister zijn toch wel de kwallen, Jelly’s in het Engels. Ze zijn er in alle maten en in alle kleuren, giftig en onschuldig of met discolichtjes over hun slijmerige lijf. Een enorm rustgevend diertje toch wel, het is gemaakt om te kunnen drijven/zweven en het is dan ook steeds rustig aan cruisen van de ene plek naar de andere. Daarnaast huist ook de witte haai in het Aquarium en een ’sun’ vis. Wat een raar beest! Ongelooflijk groot ook en ik heb nog nooit een vis gezien met zo’n enorme ogen en mond. Ook zijn er ook pinguins en wat otters en een hele reeks onderwaterleven dat zeker de moeite waard is om te gaan bekijken.
Maar na het Aquarium zijn we dus richting de vlinders getrokken. De Sanctuary in Pacific Grove was een absolute teleurstelling, de vlinders vlogen rond en de paar exemplaren die in de bomen hingen zaten aan de verkeerde kant. Het waren er ook helemaal geen honderden zoals ik op het internet hier en daar had gezien. We waren dus een beetje grumpy en ik vooral want dit had ik echt wel willen zien en Monterey ligt niet bij de deur. Maar gelukkig konden we een gesprek overhoren, ja we hebben staan luistervinken voor het goede doel, waar we iemand een park in de buurt hoorde vernoemen. Heel handig op dat moment is Stefaan zijn GPS en dus na wat type werk waren we op weg naar de bestemming waar we meer kans hadden op echte clusters. Het leek me maar niets, echt een heel klein parkje tussen huizen en wat paadjes. Vele dennebomen en als tengere vlinder zou ik dat nu toch niet verkiezen boven een zacht loofblad. Maar ondertussen heb ik ontdekt dat die naar beneden vallen gedurende de herfst/winter en dus is het toch logisch dat je in naaldbomen gaat zoeken want ze blijven hangen tot midden februari ongeveer. Tot mijn verbazing vonden we in dat kleine parkje wel wat we zochten. Op een vijf tot 8 meter boven de grond hingen er honderden vlinders op elkaar getroept in de bomen. Met hun vleugels gesloten kan je deze anders zo fel oranje vlinder maar amper herkennen. Hun grijs/bruine vleugels geven de indruk dat er een gigantische verwelkte bloem in de bomen hangt. Nu hoor ik al vele onder jullie denken hoe zit dat dat in elkaar? Wel ik heb er over gelezen en wat ik er van versta is dat die vlinders migreren richting California en Mexico. Zeer ongewoon inderdaad voor een vlinder maar deze vlinder migreert in de herfst en vliegt terug in de lente. Dat dit op zich al tot de verbeelding spreekt kan ik begrijpen maar een monarch vlinder leeft normaal maar 4 tot 5 weken. Inderdaad, dan heeft het toch geen zin om duizende kilometers te vliegen? En lukt dat dan in vier tot zes weken? Wel, eens per jaar wordt er een soort van supergeneratie geboren die tot 7 maanden kan overleven. Deze exemplaren die het tot aan ‘de boom’ halen hebben vet (nectar) in hun buik opgeslagen zitten waarmee ze de hybernate ingaan. Wanneer de temperatuur zakt kan de vlinder zelfs niet vliegen omdat zijn vleugels ‘bevriezen’. Eens midden februari de temperaturen terug beginnen te stijden, beginnen ze terug noordwaarts te vliegen en leggen ze hun eieren weer. Deze tocht is een reis over generaties heen. Want eens ze weer wakker worden hebben ze maar een 4 tot 5 tal weken te leven. Elke nakomeling zal dus de tocht verder zetten en op haar beurt opnieuw eitjes leggen. Eens terug in het binnenland aangekomen start in de herfst een nieuwe migratie door de nieuwgeboren super generatie. En zo gaat dat jaar na jaar…
Voor de geinteresseerden zijn er hieronder een aantal links naar websites die wat meer uitleg verschaffen met foto’s. De onze zijn nog niet klaar voor publicatie :-)).
http://www.kidzone.ws/animals/monarch_butterfly.htm
http://www.worldwildlife.org/monarchs/index.cfm?sc=AWE0700ACG00&searchen=google
Yep gisteren was het zo ver, na al de regendansen die we gedaan hebben de laatste tijd had ik het eigenlijk al opgegeven. De weergoden huizen niet boven L.A. dacht ik, het zal er niet van komen, geen frisse regenbui te verkrijgen in L.A. Vorige week haalden we nog tropische temperaturen en vandaag zit ik met mijn kin in mijn rolkraag te genieten van de warme lucht die ik uitblaas. Het is koud vandaag, het is amper 18 graden en deze nacht ben ik gewekt door een regenbui, geen kleine maar een deftige regenbui. Jammer dat het gedurende de nacht was want ik was te moe om op te staan en een foto te nemen van dit ‘mirakel’. Ik wil niet klinken als een Belg die nooit tevreden is maar de timing was toch een beetje slecht, de weergoden zijn me echt niet goed gezind, we kwamen net terug van een tocht langs de kust en daar is het altijd net iets frisser dan hier. De honger naar wat kouder weer is eigenlijk al over en ik verlangde naar dat warme zonnetje in West-Hollywood. Niet dus, soep is de maaltijd van de dag en de warme thee blijft maar aanrukken. De warme batterij van mijn laptop doet verschrikkelijk deugd op mijn billetjes nu! Boven het warme vuur hangen is zalig en op de achtergrond doet Chet Baker zijn ding, het doet me denken aan het leven zoals het was in het Damberd in Gent. Een warme chocomelk of een koffie en een beetje jazz op de achtergrond. De sigarettenrook was verschrikkelijk en na een uurtje werd de tocht vaak verder gezet naar meer heldere oorden. Een grijze dag als deze doet me denken aan Belgie, al is het daar mooi weer momenteel. Vandaag vroegen ze in de krant of we ons zorgen maken over het opwarmen van de aarde. Ik wel want het klopt toch niet al die hoge temperaturen en het brengt alles verschrikkelijk in de war.
Jammer genoeg draag ik er ook toe bij en dus probeer ik deze koude dag te trotseren met een extra trui en sokken.
Het is woensdag en ik ben in de war. Vandaag dreunt Arsenal door de boxen en staan er muffins in de oven, een tafereel dat je hier eerder op een vrijdag zal terug vinden. Maar morgen is het verlof en dit tot en met zondag en dus trekken we er weer op uit. America ligt lam morgen want het is txgiving, maar wij Belgen niet wij draaien de witte olifant in gang en tuffen weer richting de gezondere lucht. Deze keer gaat de tocht richting Monterey waar we het aquarium gaan bekijken en hopelijk vinden we in de Pacific Groove de Monarch vlinder(s) die daar iets zouden komen doen rond voortplanting… daarvoor moeten ze met vele zijn blijkbaar want ze verwachten honderdtallen vlinders en wij zullen geduldig mee wachten! Sinds Stefaan het eerste exemplaar voorbij heeft zien vliegen wil hij een foto van die fladderaars en tot op heden is dat nog niet gelukt, misschien wel een uitzonderlijke kans dus.
Daarmee is het een beetje vrijdag vandaag en is het poetsgerief uit de kast en loop ik al zingend door het huis mijn wekelijkse kuis te doen. Omdat het geen echte echte vrijdag is brei ik ondertussen ook nog wat en is er ook tijd voor een stukje op de blog. Uiteraard waren er nog wat foto’s die bewerkt moesten worden en zo studeer ik elke dag verder en verder aan mijn photoshop. De filters genieten mijn interesse op dit moment en ik moet zeggen dat het leuke effecten geeft. Elke avond opnieuw overdonder ik Stefaan met alles wat ik weer ontdekt heb, de moment dat hij zijn hoofd door de deur steekt krijgt hij de volledig lading. Oude koek voor hem maar voor mij een enorm fascinerende wereld die opengaat. Het ganse computer-graphic gebeuren heeft mij altijd weten te bekoren en ik was al snel erg geinteresseerd in computers als kleine meid maar ik heb andere studies ondernomen en er was niet echt tijd voor veel extra zelfstudie, ik had al moeite genoeg met het afwerken van die thesis. De tweede toch want na al die jaren was ik het toch zo beu om boven boeken te hangen. En dan kruipt er natuurlijk veel tijd in koffie drinken, in rondhangen, in bezoekjes enz enz. Raar dat, nu ik een ander ‘onderwerp’ heb gevonden, ik me weer kan inzetten om op zelfstandige basis te leren met behulp van training dvd’s. Een prachtig middel, ik was er eerst niet voor te vinden maar nu ligt het mij steeds beter en beter. Niet begrepen is gewoon even terugspoelen tot je het wel ziet. Je kiest zelf wat je eerst leert, eens je de basis beheerst uiteraard en dan ga je steeds wat dieper en dieper in het programma. Elke keer opnieuw vraag ik me af wie toch die ongelooflijk slimme mens is die dat ooit allemaal ontdekt heeft, ik mag er niet te veel over nadenken want dat zorgt voor teveel afleiding. En ik ben al redelijk snel (kleine understatement!) afgeleid als ik studeer. Eigenlijk ben ik ook altijd een beetje een ‘technisch’ meisje geweest, zo koos ik in mijn eerste jaar in het Heilig Graf niet voor koken of naad maar voor nijverheid, dit met dikke tegenzin van de non die me inschreef want eigenlijk was dat een jongens ding. Lassen, electriciteit, houtbewerking, werken met je handen en ik vond het geweldig. Je maakt iets en dan is het af, super is dat eigenlijk. Ja ik voel het weer borrelen vanbinnen om te gaan studeren, ongelooflijk! Ik dacht echt wel dat ik daar mee klaar was maar neen, nieuwe interesses groeien en ik ben weer al de schoolprogramma’s aan het afsnurfen die hier in de buurt liggen. Ik vind het spannend, als ik niet mag werken dan kan ik misschien wel iets volledig nieuws gaan studeren. Er is behoorlijk wat creativiteit aan het borrelen, tijd om de deur open te zetten en mezelf te laten overspoelen! …… Ondertussen zijn de muffins aangebrand, doemme, ben mijn kieke vergeten op te draaien en dit was dus poging 3 voor de muffins!
Het moest er ooit eens van komen, mijn Mac zijn pictures ‘afdeling’ was een enorme puinhoop. Ik wil hier niets slecht schrijven over het merk dat door enorm veel mensen de hemel in wordt geprezen maar IPhoto doet het voor mij toch niet. Vele Macie’s zullen het toch met me eens zijn denk ik wat dit stukje software betreft. Het plaatst je foto’s drie keer op je harde schijf (data, original en modified) en vanaf dat je erin begint te werken (photoshop oa.) is er geen logica meer in te vinden. Waarschijnlijk en zeer zeker doe ik iets verkeerd want de overgang van PC naar Mac verloopt niet zonder slag of stoot. Als trouwe PC gebruiker heb ik het toch moeilijk met een aantal details die de Mac niet te bieden heeft. Het jammere is bijgevolg dat mijn foto collectie daardoor onoverzichtelijk werd en ik niet meer wist wat waar zat. Gelukkig is er Spotlight dat alles snel weet te vinden, maar toch… Ik heb mijn foto’s graag netjes op een rijtje, zodat ook ik weet wat waar zit. Na drie uur werken is het dus gelukt, alles staat zoals ik het wil. Geen dubbele dingen meer en alles is nu logisch, wat voor mij logisch is althans. Het is geen wereldnieuws maar ik ga tevreden slapen, het is nu bijna 01.00u AM en in Belgie zijn de eerste vroege vogels alweer online. Die computers toch, het is als een soort big brother met al die chat programma’s. Wie achter zijn computer zit, zit misschien inderdaad wel achter het venster van de wereld. Als je niet oppast kan iedereen binnen kijken. Oh ja, sinds vandaag heb ik ook ontdekt dat ik nu na 6 maanden mijn Isight (ingebouwde webcam) kan gebruiken met Skype, eindelijk en merci Tom! Versie 2.0 is uit en hier gratis te downloaden. (http://www.skype.com/download/skype/macosx/). Bij de volgende beller ben ik dus live te zien, wiehoe!
See you soon and slopwel!
Het is nu zeven maanden geleden dat ik mijn job als HR consultant heb ingeruild voor de fijne uitdaging van een fulltime huisvrouw te zijn. Toen ik dit communiceerde naar mijn vrienden en (ex)-collega’s was de verbazing bij velen groot. Hilde zou thuis gaan zitten, niets voor haar zei iedereen en zelfs ik geloofde het. Ik dacht dat niet gaan werken saai zou zijn, geen mensen zien, geen uitdagingen enz. Wat zou een mens toch een ganse dag doen? Het past ook niet binnen het ideale plaatje, je studeert en je behaalt je diploma toch met de bedoeling later een succesvolle carriere te hebben. In ieder geval is het zo dat je gaat werken, dat je gaat meedraaien in de molen. Thuis zitten en werkloos zijn, daar hebben velen het nog altijd moeilijk mee en zeker als jongeren met een opleiding dat doen. We moeten presteren, dat wordt van ons verwacht en we verwachten het van onszelf. Al zijn er meer en meer mensen die het nut van een sabbat jaar zeker inzien, velen doen het niet omdat het praktisch niet altijd mogelijk is. Er zijn heel wat fincanciele verantwoordelijkheden en we willen misschien ook wel veel op een korte tijd. Ik voel het soms in mijn hoofd knagen, zeven maanden al en nog steeds ben ik thuis, Stefaan die elke ochtend vertrekt naar het werk en ik blijf in pyama achter aan de keukentafel met een latte in de hand en de online krant. Uiteraard is het schuldgevoel dat ik heb wat onterecht want het is America die mij niet laat werken, anders zou ik zeker een part-time overwegen. En toch, vorige week kon ik het niet laten. Ongeacht alle wetgeving die duidelijk stelt dat ik niet mag werken, heb ik toch naar een aantal bedrijven een sollicitatie verstuurd. Van eentje heb ik al vernomen dat ongeacht mijn mooie achtergrond er momenteel geen plaatsen zijn, erg beleefd wel want ze stelde zelf voor mij in de werfreserve op te nemen. Nu ja, ik weet wat dat betekent. Ergens in Gent in een ver verleden was er ook zo een kast, de kast met de reserves, ik huiver nog altijd als ik er aan denk. Laten we realistisch zijn, for the record ben ik opgenomen maar in de praktijk denk ik niet ooit nog iets te horen van die firma met Nederlandse roots. Het gekke is dat ik het idee helemaal niet zo aantrekkelijk vond, opnieuw gaan werken binnen HR of opnieuw gaan werken in het algemeen. Ik heb het eigenlijk wel goed zoals het is en alle praktische vragen over het huishouden, de was, de strijk, de boodschappen enz werden even terug besproken. Stefaan vond het plots ook niet meer zo een aantrekkelijk idee denk ik. Wat als ik zou gaan werken, wie zou dan wat doen? Misschien moet ik er mij maar tevreden mee stellen dat thuisblijven op zich impliceert dat er gewerkt wordt en mij niets aantrekken van die papiertjes waar een titel op preikt en de verwachtingen van onze maatschappij. Gemakkelijker gezegd dan gedaan want op de Belgische vrouwen avond bleek dit toch een gevecht te zijn waar we allemaal mee worstelen. Raar maar waar geraken we zelfs aan de andere kant van de wereld niet los van al die verwachtingspatronen die we hebben en waarvan we denken dat anderen ze hebben. En het ergste van al is dat we misschien zelf de grootste boosdoeners zijn want de meeste mannen vinden het leuk dat hun vrouw thuis is (voor de kinderen eventueel) en dat alles inorde is wanneer ze na hun werkdag door de voor - of achterdeur thuiskomen. Dat er iemand is die voor de social entertaiment zorgt en nieuwe dingen ontdekt in dat vreemde land waar ze naar toe getrokken zijn. En ja een huisvrouw heeft ook haar eigen leven, interessante dingen te vertellen wanneer ze thuis komt of buiten gaat en ja ik doe het graag. Ik geniet ervan en ik denk niet dat een job waar ik volledig uitgeblust van thuis kom ooit nog de moeite waard zal lijken. Al zijn de plannen om te gaan werken bij een eventuele contractverlening nog niet definitief opgeborgen in de kast, laten we nu maar genieten van de november zomerzon.
Eindelijk! Voor wie het niet gezien had (en dus mijn blog niet echt frequent leest (FOEI!))we zijn een tijdje op vakantie geweest. We zijn richting Rusland getrokken want daar hadden we een eitje te pellen met een of andere klojo die teveel tijd heeft en dringend een legale hobby dient te zoeken. We zijn gehackt, yep met een computer nerd in huis en dan nog zijn ze op de blog geraakt om alles volledig plat te leggen. Hatelijk en mijn lieve nerd heeft er uren werk aan gehad om alles weer te doen draaien, bij deze een dankuwel aan de wereld der nerds, we love you! Ondertussen is er natuurlijk van alles waar ik over moet schrijven. Elke avond opnieuw kriebelde mijn vingers en schrijven kon niet, dan maar lopen dacht ik en ik heb de voorbije weken heel wat afgelopen. Het leven heeft niet stil gestaan in LA en dus zullen er de volgende dagen wel weer wat stukjes verschijnen. Voor de girls night met de Belgische vrouwen kunnen jullie terecht op Ann en Kristine hun blog, rechts op deze pagina te vinden. Voila dat was het, we zijn terug en het doet deugd! Tot snel en slopwel.
Vandaag is het zo ver, er zijn verkiezingen in America en eerlijk gezegd heb ik er niet zoveel van gemerkt. Want kiezen is niet verplicht en je moet je dus op voorhand registreren. Eens je dat doet ben je een gemakkelijk target voor reclame, berichten op je voice mail enz. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er niet zoveel van begrijp, maar wat ik er tot hier toe al van begrepen heb tracht ik verstaanbaar neer te schrijven.
Midterm elections wil eigenlijk zeggen dat het niet over het presidentschap gaat maar over verkiezingen tijdens een ambtstermijn van een president. Vandaag kiezen ze voor het Congress en de Governor. Het congress bestaat hier uit 2 kamers, het huis van afgevaardigden wat we ‘The House’ in het kort noemen en de Senaat. En zoals in Belgie zijn er dus zeteltjes te winnen, des te meer zeteltjes des te meer invloed je hebt. In ‘The house’ krijgt elke staat een aantal zetels in verhouding met de populatie maar in de Senaat krijgt iedere staat 2 zetels. Daarom zijn bepaalde staten belangrijker dan andere. In ‘The House’ zetel je voor 2 jaar en in de Senaart voor 6 jaar. Niet iedereen komt dus op en niet iedereen is in de running voor een re-election, behoorlijk ingewikkeld. Het is de bedoeling zoveel mogelijk democraten of republikeinen in een zetel te krijgen, afhankelijk van uw partij voorkeur. Eigenlijk zijn er meer partijen dan enkel democraten en republikeinen maar de andere, vaak kleine partijen, krijgen weinig media aandacht en hebben een sterk beperkt budget zodat hun inspanningen enkel zeer locaal opgemerkt worden. En indien iemand van een dergelijke partij een zetel te pakken krijgt dan moet hij zich toch aansluiten bij de visie van de democraten of de republikeinen. Yep, het is een beetje een raar gebeuren maar enkel die twee partijen zetelen in the Congress. Omdat het congress in America heel wat macht heeft en eigenlijk voor een groot stuk de belsissende macht heeft, is het dus toch een belangrijke verkiezing. Het Congress beslist bijvoorbeeld of er een oorlog komt of niet, de President kan dat niet zelf beslissen (in theorie). Nu is het zo dat eigenlijk de gehele ‘government’ overwegend Republikein is. De Bush administration, het congress en the supreme court zijn alledrie voornamelijk bezet door Republikeinen. Idealiter zou er een betere verhouding moeten zijn in de vertegenwoordigen van de twee partijen zodat er een meer kritisch beleid wordt gevoerd. Een beetje tricky is namelijk dat The house of Representatives (The House) een Speaker heeft, die staat aan het hoofd van ‘The House’ en beslist wat er op het programma komt om te debateren en welke wetten voorgesteld worden, enz. Deze Speaker wordt verkozen door de partij die de meerderheid heeft in de ‘The House’, je voelt het al. Het is dus een republikein op dit moment, wat handig is voor Bush want die Speaker zal de democraten niet al teveel bewegingsruimte geven. Als de Speaker daarentegen uit de democratische partij komt, zou hij/zij een soort van oppositie leider kunnen zijn. Want zelfs met een President uit de Republikeinse partij zouden de democraten meer te zeggen hebben, omdat de macht van het Congress groter is dan de macht van de President. En de President is in theorie de vertegenwoordiger van het gehele volk, niet enkel van zijn eigen partij. En ook al heeft de President een veto recht, er zijn altijd wegen rond dat recht.
Meer democraten in het Congress zou kunnen impliceren dat er een aantal zaken gaan veranderen maar de meeste Amerikanen verwijten de democraten dat ze niet genoeg ‘ballen aan hun lijf’ hebben. Of er dus werkelijk veranderingen inzitten bij een herverdeling van de macht is nog maar de vraag. Volgens vele is het systeem zo corrupt dat er weinig tot geen veranderingen zullen worden doorgedrukt. Vrijwilligers zijn al sinds deze ochtend op de baan om mensen nog snel te overtuigen van hun partij keuze en deze avond om 8 PM gaan de stembussen toe. Morgen weten we dus wat de Americaan deze keer heeft beslist. En vanaf 8 november is het de officiele start voor de presidentsverkiezingen in 2008. Laten we hopen dat we er tegen dan meer van begrijpen! :-))
Dinsdag, de laatste dag van vorige maand was het hier Halloween. Ik ben een beetje laat met mijn post maar hopelijk toch nog net op tijd zodat iedereen een beetje kan nagenieten van dit stukje.
Sinds de jaren 90 is Halloween hier sterk gecommercialiseerd en is het op dit moment de feestdag die op de zesde plaats staat qua opbrengsten. Enkel kerstmis, valentijn, moeder- en vaderdag en pasen brengen meer op. Halloween was al langer in America, sinds 1950 doet men aan trick or treat maar de echte verkleedpartijen lieten nog even op zich wachten. Oorspronkelijk is Halloween een feestdag van bij de Heidenen die de dag van Allerheiligen voorafgaat. Op Halloween vieren we eigenlijk de zielen, die in deze nacht contact kunnen maken met onze wereld en in deze nacht is ook de kracht van toverij en magie het sterkst. Het is een nacht waarin we onszelf kunnen overstijgen en een nieuwe wereld kunnen binnen treden.
West Hollywood organiseert sinds 1987 een van de grootste straat Halloween Parades in Los Angeles en met een record aantal bezoekers van 500000 freaks zijn ze sinds een aantal jaren de grootste Halloween street parade geworden van de United States. Ik denk dat enkel the Gay-Parade het beter doet, ook hier te West-Hollywood. We wonen dus in het mekka van de parades, niet onbegrijpelijk aangezien de bevolking van deze kleine stad voornamelijk uit gay-people bestaat. Als je homofoob bent kom je hier beter niet wonen, mij kan het eigenlijk niet schelen welke voorkeur je hebt en ik vind het persoonlijk elke keer weer een deugd voor het oog als ze buiten komen. De kostuums zijn adembenemend, de make up is beter dan de gemiddelde huisvrouw die zich op een zaterdag avond optut en de sfeer is super. De parade is voor hen die gezien willen worden en willen kijken , geen fuss maar gewoon paraderen en genieten. Vele houden van de aandacht en zijn dan ook meer dan gelukkig als ze mogen poseren voor een foto. Ik hou wel van al dat kostuum gedoe, van mannen die zich verkleden als vrouwen en als het niet te plat gaat dan ben ik best te vinden voor deze vorm van entertainment. Ik zou bijna durven zeggen dat ik respect heb voor het lef dat ze hebben, die diepe gekheid die in ons allen zit zo vrij spel geven, het heeft toch ook wel iets aanstekelijks, daarom denk ik dat de sfeer altijd zo uitgelaten is op dergelijke events. Je buurman ziet er vaak een stuk gekker uit dan jezelf en dus is elke vorm van gene eigenlijk overbodig. Ik moet wel toegeven dat je toch wel een beetje open minded moet zijn om van dit schouwspel te kunnen genieten, het heeft weinig zin je hier te begeven als je niet tegen een blote kont kunt maar anders is het absoluut een aanrader. En ook al is deze Halloween parade zoveel jaar geleden gestart met een overwegend homo publiek, ondertussen is het uitgegroeid tot een happening waar homo’s, lesbo’s, hetero’s en hun familie gezamelijk feest vieren. Vrije meningsuiting misschien wel in de ruimste betekenis van het woord, niet enkel door woorden maar ook door daden. Van brave schoolmeisjes tot helse traverstieten en weinig bedekkende SM liefhebbers, hier zie je het allemaal in 1 nacht. One mile van Santa Monica Blvd deed dienst als catwalk en met drie podia zat de sfeer er goed in, het schouwspel duurde tot 12PM, dansen op de straat onder de lichten van Santa Monica Blvd, het is toch weer eens wat anders dan Pole Pole he!
Mijn foto’s kan je terugvinden op www.flickr.com/photos/fuxiafun
PS1: Mijn kleine buurman was wel de leuktste van allemaal in zijn pumpkin costume!
PS2: Voornaamste bron voor dit stukje is http://en.wikipedia.org/wiki/Halloween
Ik vond dit op het internet, best nog wel leuk voor mensen die veel reizen of al heel wat van de wereld hebben gezien. Door al de landen die je al bezocht hebt in te geven krijg je het resultaat dat je hieronder kan zien. Dit kan je dan op je blog, website, flickr enz gebruiken. Ik heb met andere woorden nog heel wat af te reizen maar voorlopig blijven we nog even hier in America.
Wil je ook je eigen wereldmap surf dan naar http://douweosinga.com/