Vandaag heb ik kippesoep gemaakt. Het was maar 21 graden en ik vond het koud genoeg om een pot soep te maken. Het klinkt misschien raar maar 21 graden is koud, je kan het misschien niet geloven maar we zijn de hogere temperaturen al erg gewoon. Misschien ook wat kouder door mijn slaaphoofd, onze buurman heeft een nieuwe housemate. Dat is hier de normale gang van zaken, vele delen een appartement met twee slaapkamers ook nadat ze van school af zijn en gaan werken. Vaak plaatsen ze een ‘annonceke’ in een krant en dan afhankelijk van hun persoonlijke voorkeur beschrijven ze wie de ideale housemate zou kunnen zijn. Hier in Hollywood kan je ook gewoon op straat opgepikt worden, ja het gebeurt wel degelijk en ik ken persoonlijk zo een homeless Belg die hier is opgepikt en nu in de Hollywood Hills woont… Onze schuin onderbuurman is Pete en die vraagt altijd achter jonge meisjes en het gekke van al is dat hij er nog eentje gevonden heeft ook. Een jonge Poolse dame is een aantal maanden geleden bij hem ingetrokken, Pete zelf is er tegen de 60 en wij vinden het allemaal ‘wat raar’ maar het is en blijft Hollywood en dus denken we maar dat het allemaal wel kan en mag. En zo leren jullie stilletjes maar zeker ook onze buren kennen, zappige verhalen genoeg hier want de manager is er eentje waar je een soap over kan schrijven. Niet de eigenaar, alhoewel dat ook een verhaal apart is, misschien moet ik maar eens een stuk schrijven over al de personages hier… In ieder geval is onze nieuwe buurman zijn roommate ‘a pain in the a**’, tegen 12PM komt hij thuis en dan kan het feest beginnen. De R&B dreunt door onze gehoorgangen en de kleine Sebastian kan er niet van slapen. Vandaag zijn we eens gaan kennis maken met die nieuwe buurman, Stefaan heeft hem deze nacht al laten weten dat het best wat stiller mag en Elizabeth is met Sebastian op de arm zichzelf en de kleine pumpkin gaan introduceren. Het was klare taal, de volgende keer als hij de baby wakker maakt krijgt hij het krijsende kleine ding voor zijn deur en mag hij hem troosten. Deze avond is het al verdacht stil geweest! Slaapwel.
Archive for October, 2006
I want to thank you all for your support during the last years, you know what I’m talking about.
Vandaag was het een kalme dag, Stefaan moest op Sony zijn en ik ben thuis gebleven om eens deftig te kuisen en onze nieuw coffee table te positioneren in onze kleine stek. Nu alles er staat en ons appartement twee keer meer gezelligheid uitstraalt ben ik de dag van gisteren al vergeten. Eindelijk hebben al onze magazines en boeken een plaatsje gevonden dat niet ergens op de vloer betekent. Een stuk handiger om te poetsen! Zelfs Stefaan is tevreden met onze nieuwe aankoop. We hebben nu een echte kleine zithoek die wat afgescheiden is van onze lange tafel. We kijken op de tuin van onze buren want een tv hebben we niet en dus doen we het met het zicht van moeder natuur. Hopelijk gebruiken we onze zetel nu wat meer want tot op heden zitten we altijd langs elkaar aan de lange tafel, elk met onze neus op het scherm van onze laptop. Onze onder buurman of ergens in het gebouw is er een surround system gekocht en ik zit letterlijk te trillen op mijn stoel, wat een lawaai, mijn god! Onze overbuurman had al de gewoonte om absoluut te overdrijven met zijn geluidsniveau en nu lijkt grumpy Gus ook zo’n ding gekocht te hebben. Grumpy Gus is onze onderbuurman die eigenlijk best wel vriendelijk en lief is maar altijd nors kijkt en zich overal een beetje te druk in maakt. Ik denk dus eerder dat het onze buur langs rechts is die zo’n ding heeft gekocht want Grumpy Gus zie ik niet direct in zo’n lawaai zitten, maar ja, je weet nooit. Zijn madam Stacy zaagt nogal veel de laatste tijd want ze is aan het afkicken van een of andere pillen tegen angstaanvallen. Misschien is dat een manier om het geklaag niet meer te moeten aanhoren, mannen hebben zo hun eigen manieren om te communiceren he. Nu ja, zo’n surround system dat absolute knoerbassen spuwt zal toch ook niet goed zijn voor haar zwakke hartje denk ik. Enfin, we zullen wel zien. Als ik hier nog lang zit te trillen zullen mijn hersenen waarschijnlijk voldoende schade oplopen om ontoerekeningsvatbaar verklaard te worden als ik de deur uit storm om van mijn oren te maken. We wachten nog even af tot na middernacht en dan maar hopen dat Mission Impossible ook ten einde is. Slaapwel.
Gisteren had ik de auto nog eens en ik dacht mezelf te trakteren op een gezellig winkel namiddagje want ik heb schoenen nodig. Ja echt nodig want ik heb geen enkel paar schoenen meer dat geen botten tot kniehoogte zijn en met deze temperaturen is het toch leuker om een beetje een gewone half open schoen te hebben. Voor wie nu zit te lachen achter zijn schermpje in Belgie, het is hier nog altijd eind de twintig graden en ik ben dus nog niet van plan om mijn laarzen uit de kast te halen, hoe hip het dan ook mag zijn ik heb het voldoende warm zonder in een broeikas te kruipen met mijn voetjes. Dus, winkelen stond er op het programma en hiervoor trek ik richting Burbank omdat ik in Ikea eindelijk een salontafel heb gevonden die me iets of wat bevalt binnen het budget dat we willen spenderen. Om 11u ben ik vertrokken en rond 5 was ik terug thuis en het was hel. Echt waar, ik had mijn trouwschoentjes aan gedaan want ik heb altijd gezworen dat ik ze na onze dag zeker nog zou dragen. En ze zien er ook gemakkelijk uit maar het was nog maar de tweede keer dat ik ze droeg, witte schoenen staat altijd zo chique vind ik persoonlijk maar bij gebrek aan andere heb ik ze toch maar aangetrokken. En je kan het raden he, blijnen langs de zijkant van mijn voeten en plakkers hielpen niet. Die werden door de schoen verschrompelt en dus deed dat extra pijn, plakkers in mijn open blijn. Van het krampachtige lopen doet mijn slechte knie nu enorm veel pijn. Nadat ik me als een kreupele door de ikea had verder bewogen bleken ze het weer eens niet begrepen te hebben. Je kan het niet geloven, elke keer als we daar gaan geven ze ons het verkeerde mee. Deze keer was het de kleur en heb ik dus mogen wachten en wachten aan de exchange om de goede kleur te pakken te krijgen. Eens mijn karretje daarna aan de pick-up verscheen bleek mijn pakketje het gewicht van een blok beton te hebben. Dus eerst achter de auto en dan maar hopen dat er iemand dat loodzware spul mee in de auto zou laden. Ondertussen moest ik dus maar blijven lopen op die shoenen en normaal heb ik altijd een paar flip-flops in de auto maar die zijn eruit gegaan voor de carwash. Eens dat allemaal achter de rug was ben ik dan in het drukke verkeer terug richting hollywood gereden, heb ik hier een sterke man uit zijn appartement gaan halen om de zwaarste inspanning van het jaar te leveren. Ondertussen had ik al thuis mijn zalige flip-flop’s aangestoken en mijn Jeans tot kuithoogte gebracht. Wat een rot dag, wat een pijn en de knie geeft niet op. Geen schoenen gevonden en ik denk dat ik via het internet zal proberen. De salontafel is wel een succes en dus was het toch nog de moeite. Ik merk toch enorm dat ik teveel drukte niet meer gewend ben, ik was bekaf als ik thuis kwam want ik had onderweg nog wat andere stops op het programma en ik had hoofdpijn van al die drukte rond mij. Ik moest denken aan Ann, die soms van de ene naar de plaats rijdt met haar kinderen, wat een hel moet dat soms zijn, wanneer je gewoon zin hebt in wat kalmte en rust. Wat was het weer zalig stilletjes als ik in onze stek arriveerde, stilte is toch een enorme luxe soms.
Mijn beste vriend en meest rokende vriend is er een maand lang al mee gestopt. Hij rook niet meer en vandaag, gisteren in Belgie, was dat reeds voor 1 maand. Ik ben enorm onder de indruk want toen ik nog in Belgie woonde gingen we elkaar minstens 1 keer in de week gaan afmatten op het badminton veld. Ongelooflijk maar waar stak hij na elke wedstrijd een sigaret op, zat hij te puffen en te blazen en ondertussen te sleuren aan die sigaret. Ik heb het hem veel horen zeggen, op een dag zou hij stoppen en ik geloofde er niets van. Als ik in mijn pyama broek met koffiekoeken op mijn fiets bij hem langs ging dan zat hij al met een sigaret in zijn mond klaar. Ja dat deed ik vroeger gewoon, als ik zin had in croissants, koffie en gezelschap dan fietste ik effe tot bij hem en soms had ik gewoon zin om in mijn pyama langs te gaan. En dan lachtte we ons een breuk omdat het eigenlijk zot is om dat te doen. Maar ok, dat is al lang geleden en nu ben ik een getrouwde vrouw die dat niet meer doet. Ik denk trouwens dat hij op een pakje per dag zat, mijn ex-rokende vriend en zonder sigaretten de deur uit dat heb ik niet veel zien gebeuren en we zijn veel de deur uit geweest! Een maand geleden liet hij effe tussen de soep en de pattaten vallen dat hij gestopt was met roken. Ik dacht onmiddellijk dat hij gezondheidsproblemen had gekregen maar neen hoor, hij was gewoon geen nieuw pakje gaan halen. Hij had er geen zin meer in, ik kan het nog altijd niet geloven maar ik geloof hem wel. Uiteraard kan ik het hier vanuit America niet controleren en dus doe ik ook ineens een oproep aan al mijn Belgen-vrienden die ‘Den Bart’ kennen om hem te steunen in zijn ’stopmetroken-project’. Als hij op 5 november nog altijd geen sigaret heeft gerookt dan drinken we samen voor de webcam een glas champie. Zonder stickers of plakkers of zonder bubblegum. Ongelooflijk veel karakter dus en daarom verdient hij een plaatsje op mijn kipenskip. Ook om hem aan te moedigen om niet opnieuw naar die stokjes te grijpen. En ook om een vriendin van hem aan te moedigen, Raphaelle of a met of zonder ph, ik ken je niet maar stoppen met roken is een goed idee, Go for it!
Dan nog even naar een andere meid in het Gentse die ook zou stoppen met roken of tegen dat Sophie terug is misschien in haar bloot gat over de koremarkt moet crossen. Ja, als je weddenschappen afsluit dan weet je dat het er ooit van zal komen. Dus Speedy en Sophie, hoe zit het eigenlijk met jullie? Als geen van beide gestopt is dan mogen wij iets verzinnen he? Dan moeten jullie alletwee een straf opdracht uitvoeren!
God, wat mis ik jullie soms toch enorm hier in het verre Amerika. Onze wekelijkse badminton en onze koffiekletskes in Gent, slenteren langs de winkels of de keuken in de Braderijstraat, chocolade in de oven in Merelbeke, … ik bewaar het allemaal in mijn hart tot de dag dat ik jullie weerzie. Big hugs and lots of kisses my sweet friends. Slopwel.
Gisteren waren we uitgenodigd door Kurt op happy hour te Passadena, uiteraard kan het Belgische bier en de Belgische chocolade dan niet ontbreken en op de weg naar huis hebben we het ons goed laten smaken. Twee pralines van Belgische makelijk smolten in onze bekjes. Een zaligheid en een prachtige afsluiter van een gezellige avond. Niet dat we oude bekende hebben gezien want zoveel Belgen kennen we hier niet maar toch een aantal bekende gezichten die we reeds eerder hadden ontmoet te Long Beach. De avond was een initiatief van Kurt samen met Flanders Investment and Trade organisation, the Wharton Alumni en the “Vlerick LA chapter”. Happy hour was al lang voorbij maar de Belgen stonden nog gezellig met een glaasje in de hand wat bij te kletsen. Persoonlijke verhalen over moeders werden in de groep gesmeten en zelfs de witte was werd opnieuw besproken in een overwegend mannelijk publiek! De grootste verbazing ontstond toch wel rond de Belgische vrouwen in L.A., zij die zo lang en vaak zoeken naar Belgen in L.A. waren niet op de hoogte van ‘ons’ Ann haar gazette! Ongelooflijk maar waar heb ik dus moeten uitleggen dat er een heel netwerk aan bloggende vrouwen is in L.A. en dat er bij die vrouwen ook vaak mannen behoren die hier aan het werken zijn. ‘Onze’ Jan van de Flanders Investment and Trade Organisation viel op zijn gat en toonde een sterke interesse in ons avondje uit, too bad for him want enkel vrouwen op deze lunch! Geen observaties van aan de andere kant van het restaurant dus! Eerst allemaal lachen met ons bloggende vrouwen en onze verhaaltjes maar al snel werd duidelijk dat we hier best wel een interessant netwerk hebben waar we eigenlijk van nature toe gekomen zijn. We vrouwen kletsen nu eenmaal graag en vinden vaak snelle en efficiente manieren om dat te doen. Vandaag zou Jan mijn blog lezen, sorry Jan dat je wat lang op uw literatuur hebt moeten wachten maar ik heb ook nog andere dingen te doen… In ieder geval was het zeker weer eens leuk om verrassende Belgen te ontmoeten en hopelijk zijn er volgende keer meer vrouwen aanwezig!? En misschien wat meer bloggende mannen, Jan en Bert waar wachten jullie op?
Ja, het was overal al wat te lezen, mijn camera is terug en hij werkt weer. Hieronder een van mijn absolute favorieten van de voorbije week, een macro die ik genomen heb in de tuin van het Getty museum. Mijn kleine Canon doet het weer uitstekend!
Meer komt er zeker op http://www.flickr.com/photos/fuxiafun/
Ons bezoek is weer vertrokken, de airmatress is weer plat en de slaapzakken zitten terug in de kast. Alles is nu voor een tijdje opgeborgen want we hebben nog geen andere ‘reservaties’ mogen ontvangen voor onze kleine B&B hier in West-Hollywood. De eerste ochtend dat ik weer alleen aan mijn lange keukentafel zit achter mijn flaptop en ik mis de gezellige drukte van een volle ontbijttafel. De geur van een aantal koppe verse koffie en de ochtendverhalen van onze bezoekers. Wanneer er bezoek is doen we als gastvrouw uiteraard ons uiterste best om de bezoekers een aangenaam verblijf te garanderen, vaak lukt dat en soms ook niet. Deze keer heb ik ontdekt dat de koffie die we maken niet altijd aan de verwachtingen van onze gasten voldoet. (Lees Schoonpapaaaa!) Ja, ook ik was geschokt van deze opmerking! Maar sommige gasten zijn easy-going en andere hebben zo hun gedacht over koffie! Na een verschrikkelijke iced latte in het Getty Museum te drinken, kon hij mijn koffie toch weer smaken de ochtend nadien :-), ha! Om toch nog een goede eindevaluatie te krijgen hebben we elke dag Ben&Jerry ijs aangeboden en de schade is groot. Zes potten B&J armer op anderhalve week tijd, onder onze gasten was er een absolute ijsfanaat. In de kempen kunnen ze goed ijs eten maar in Schelderode ook heb ik mogen ontdekken. We hebben als reisgids en fotograaf mogen opdraven maar ook hier niet altijd naar de zin van ons bezoek. Foto’s mislukken nog voor ik de camera vast neem, cadraties kunnen beter enz… maar dat is allemaal gemakkelijk gesproken want zij trekken nog op film en dus is het resultaat niet onmiddellijk zichtbaar, we wachten in spanning af. Persoonlijk denk ik dat het komt door het leeftijdsverschil, senioren zijn nu eenmaal wat meer kritisch voor de jeugd van vandaag.
Nochtans hebben we mooie dingen gezien en ontdekt. We hebben nogmaals Sequioa Park en Yosemite gezien, ongelooflijk maar waar stond er na een 20 minuten al een wilde bruine beer rustig te grazen langs de weg en hij staat voor eeuwig op film. Big sur stond ook weer op de agenda en deze keer hebben we de benen gestrekt in Hearst Castle na een lunch-break in onze favoriete lodge, Lucia Lodge. Daarna heeft ons bezoek een aantal vrije dagen gehad in LA en hebben ze vanalles ontdekt waar wij nog niet geweest zijn. De Sony toer was minder dan verwacht maar toch ook leuk om eens zo een sound stage te zien en de decors van soap shows. Na een wandeling van Venice tot Santa Monica zijn we ons gaan bezatten in Wilson, een van onze favoriete restaurants hier in LA met super food en een frans accentje op de service! Op zaterdag zijn we richting het Getty Museum getrokken wat een absoluut adembenemende ervaring was, de mislukte foto’s volgen! Gisteren zijn we dan naar onze favoriete beach-loung geweest net voorbij Malibu, stokbrood met kaas en genieten van de prachtige oceaan en haar wave riders. Daarna was het afscheid nemen en weer terug naar onze kipenskip stek. We wensen onze bezoekers een goede vlucht!
Ja, het is zover mijn schoonfamilie is ingetrokken in onze stulp in Hollywood. Op zich geen probleem maar er is toch iets dat zo af en toe enorm stoort. Mijn schoonmoeder rookt sigaren, geen kleine fijne sigaartjes maar van die bombastische cubaanse sigaren, gans ons ‘kot’ stinkt ernaar! Niet alleen ons appartement maar ook onze auto, van de kleine roadtrip die we hebben ondernomen. Door al dat roken is haar gezondheid uiteraard niet om over naar huis te schrijven en dus moet ze met stokken wandelen. Zeer vervevelend voor ons allemaal want uiteraard beperkt haar dat in haar bewegingsruimte. Ook die obsessie met sigaren kan ik niet begrijpen, op eender welk moment van de dag steekt ze zo een stinkstok in brand en vervuilt ze de ganse ruimte. In Yosemite park heeft ze zelfs boven op Sentinel Dome een van die Cubaanse sigaren gerookt. Het kost me stukken van mensen aan al de wierook die ik hier moet branden om die stank uit ons huis te krijgen, gelukkig waren er coupons in de supermarkt waardoor we onze wierrook nu aan de helft van de prijs kunnen kopen!
PS: Alle personages in dit verhaal zijn fictief!
Ik heb zoveel te schrijven op mijn blog dat ik eigenlijk niet goed weet met wat ik moet beginnen, we hebben het verhaal van iemand die als een gek trappen heeft gelopen, ik heb mijn sigaar rokende schoonmoeder op bezoek, een creme-glace verslaafde schoonvader en een rechtzaak. Een hele hoop en met de camera die terug is ook heel wat foto’s die bewerkt moeten worden.
Ik heb besloten om te starten met de rechtzaak, daar ben ik net van terug samen met Stefaan. Ik denk dat jullie ‘the Crime Story’ nog wel herinneren en vandaag was het zo ver. Stefaan is als getuigen opgeroepen op een Preliminary Hearing. Dit wil zeggen dat de District Attorney alle getuigen en bewijzen op tafel legt om de rechter te overtuigen van de ‘waterdichtheid’ van zijn zaak. Dit nadat een deal werd uitgewerkt maar verworpen door de beklaagde en/of de beklaagde niet schuldig pleit. De rechter beslist dus of er voldoende materiaal is voor een rechtzaak. ‘Taking it to trial’ or dissmissed. De beklaagde is aanwezig met zijn advocaat en ik kreeg hem dus eindelijk te zien. Hij blijkt sinds 1995 actief te zijn in criminele activiteiten en weet niet anders dan dat en hij wordt er ook niet beter in, ‘not the sharpest knife in the drawer’ volgens de de sheriff.
Om 8.30 moesten we daar zijn en we waren dus al vroeg uit ons bed. Ik besloot om mee te gaan, als criminoloog kon ik dat uiteraard niet laten want dit was een prachtige kans om wat te observeren. Het begon zoals verwacht met een hele hoop mensen waarvan de zaken dan 1 voor 1 werden besproken, een jong meisje mocht langs de achterkant de rechtzaal verlaten en 45dagen gaan ‘nadenken’ over haar toekomst en na een uurtje werken nam de rechter zijn eerste pauze die een kleine 30 minuten duurde.
Wij bleven samen met onze buurmannen wachten en wachten,…. wachten en wachten tot we uiteindelijk door hadden dat er een probleem was met de zaak en dat ze voor de middag toch niet aan bod zou komen. Mijn tenen begonnen al te krullen want na al die jaren rechtspraktijk zou je toch durven hopen dat ze hun boel eindelijk eens wat georganiseerd zouden krijgen. Duidelijk nog steeds niet het geval en we werden gevraagd om rond 1.30 terug paraat te staan. Omdat je eigenlijk niet anders kan gingen we maar akkoord, het was dat of morgen en als je werkt is dat niet al te evident. Een koffie en een slaatje (in Eurocafe op Rodeo Drive Beverly Hills) later stonden we terug ter beschikking om onze burgerlijke plicht te doen.
De rechter had er rond 2.15 ook weer zin in en de soap ging dus verder. Eerst nog wat zaken snel afhandelen en dan was het aan de mannen van Laurel Ave. Ze moesten de zaal verlaten en de eerste sheriff werd binnen geroepen. De beklaagde werd binnen gebracht met zijn advocaat en daar gingen we dan,… of toch maar niet!! De beklaagde, een zwarte magere man op leeftijd stamelde van alles en besloot toch maar de deal van de District Attorney te nemen (DA). The deal van 5 jaar ‘binnen’ was plots toch wat hij wou, de wet zegt echter dat vanaf er een preliminary hearing op agenda staat de deal niet meer van toepassing is. De DA van dienst weigerde resoluut de deal staande te houden en herinnerde iedereen eraan dat er 6 personen reeds van 8.30 geduldig zaten te wachten. De rechter vond het echter een morele kwestie, want eens de getuigen werden gehoord zou die vijf jaar vervallen en werd de straf alleen maar zwaarder. De beklaagde en zijn advocate werden vriendelijk verzocht de zaal te verlaten en de rechter discussieerde met de sheriff en de DA, deze laatste moesten het onderspit delven en de beklaagde kreeg zijn zin. Rood van schaamte ging de DA in de wandelgangen vertellen dat iedereen naar huis mocht. Ik zat nog steeds als enige toeschouwer te kijken naar het spektakel dat zich afspeelde en de rechter moet aan mijn gezicht gezien hebben dat ik het absoluut ongelooflijk vond. Hij peilde naar mijn mening en ik denk dat ik duidelijk was, de DA stond aan de kant van de getuigen en ik ook, de sheriff die sinds 8PM de avond daar voor aan het werk was kon zijn lach niet bedwingen, het was dat of wenen denk ik. Vol verbijstering kreeg ik wat meer uitleg van de DA en blijkbaar was de advocate geen onbekende als het over dit soort van trucjes gaat. We zijn met een verslagen gevoel naar huis gereden, ook al krijgt hij 5 jaar toch blijft een mens zich afvragen hoe dit kan. Een advocate doet haar werk niet goed en 6 mensen staan 7 uur te wachten om dan vriendelijk bedankt te worden. Ik heb tegen de rechter gezegd dat we de volgende keer onze ogen zullen toe doen als we nog eens iets zien gebeuren, zodat we niet nog eens 7uur in zijn rechtzaal moeten doorbrengen. NEH!