Kip en Skip

Vorig weekend trok onze caravan naar Joshua Tree National Park voor een weekendje in de woestijn. Met z’n vijven op weg naar een groep campeer gebeuren. Geen hiking want de auto’s konden we netjes tot aan de campground rijden en op de campground troffen we een van de meest luxueze BBQ aan die ik ooit al heb gezien op een camping. Camperen in stijl en dat met een 13 mensen. Uiteraard allemaal Sony geeks op een aantal exemplaren na. Maar de geeks zijn braaf geweest, niet teveel geleuter over Sony en dus zat de sfeer er goed in. De eerste dag hadden we het geluk dat ook een andere bende fanatiekelingen in het park de donkere nacht waren komen opzoeken. The Andromeda Astronomical Society was daar ook, door telescopen aan het gluren naar de sterren en omdat dit heel vriendelijke en rustige mensen zijn, mocht iedereen ook eens komen piepen door die gigantisch indrukwekkende vergrootglazen. Je merkt het, ik snap er niets van, ik weet eigenlijk nog altijd niet goed wat ik gezien heb. De zeven zusters, die herinner ik me nog, ze vormen een vraagteken in de lucht, vrouwen he! Altijd maar alles in twijfel trekken! En dan heb ik nog the Wild Duck cluster gezien maar veel wilde eend was daar niet te zien naar mijn gedacht. Ook een andere vorm kon ik niet direct herkennen, toen de vrouw me vroeg om te beschrijven wat ik zag heb ik haar eerlijk gezegd dat ik precies gewoon een beetje stof in haar lens zag zitten, en lach nu maar, maar ja hoor het was stardust! Ziet ge, ge moet het niet moeilijker maken dan dat het is he, met hun inter galaxtische namen altijd! Maar ok het was interessant, ik had wel gedacht dat je iets meer zou kunnen zien door zo een ding, niet te vergelijken met naar de zon of de maan kijken waar je echt een structuur kan zien, een landschap. Enfin, tof dat ze er waren en het was zeker de moeite. Tweede dag was wat anders, voor de eerste keer in mijn bestaan tegen een rots gaan plakken, ongelooflijk maar klimschoenen doen u dus wel degelijk plakken tegen een rots. De rotsen in Joshua tree zijn monzogranite en dat maakt het een beetje ruw (AUCH) maar wel een goede grip met je schoenen dus. Het velletje op uw vingertoppen is minder gemaakt om die rotsen vast te klampen. Tim die ons vergezelde op dit weekend is de stiefvader van Serena, een hippe veertiger die een centje bijverdient door instructeur te zijn in rockclimbing. Nadat ik bijna iedereen naar boven had zien klauwteren heb ik mij ook maar laten overtuigen, de knie deed wat zeer van al het lopen de voorbije dagen en dus wou ik ze even laten rusten. Maar ja, hoe vaak in uw leven kan je dit doen he, dus zo een poepnijp-ding aangetrokken en van die schoenen die in China heel populair zouden zijn, ongeveer een maat te klein moet je die dragen en dan hopla, touw eraan en daar ga je dan. Het begin ging goed, tweede stuk al iets minder en het laatste stuk was eigenlijk nogal afzien, phew! Mijn voet zat vast in een kloof en ik kreeg hem maar niet los, wiggelen en trekken en sleuren en dat ding maar niet loskomen he! Dan heb ik al mijn vertrouwen in Tim gelegd en heb ik de rots losgelaten zodat ik werkelijk in mijn nijpbroekje hing, super wel, eens je de rots kan loslaten want dat druist in tegen elk overlevingsinstinct in uw lijf. Mijn verstand zei dat ik moest loslaten maar het lukte niet zomaar, alles in me riep ‘Vasthouden meid vasthouden!’. Enfin, mijn voet is los, uiteraard anders had ik nu eerst een stukje over amputaties geschreven. De knie ligt een beetje open en de elleboog heeft er ook van maar het is een prachtige sport. Als ik ooit de kans krijg doe ik het zeker opnieuw, heel uitdagende sport en eens boven gekomen is alles prachtig en rustig! (behalve mijn hartje).

We hebben het weekend afgesloten met een leuke kleine hike tot de zon letterlijk onder was en dan terug de caravan in richting LA. De twee dagen leek weer een week vakantie te zijn en volgend weekend blijven we nog eens thuis! Eindelijk, ik ga blue berry muffins maken en genieten van de rust.
Je kan me op Stefaan zijn blog of flickr in actie zien, mijn camera is nog steeds niet terug, snifferdesnif maar hij ligt klaar in Belgie! Goed nieuws dus, de foto’s zullen er snel weer zijn!

Het voorbije weekend zijn we gaan chillen in Two Harbors op Catalina Island. Op een 2 uur varen van Marina Del Rey kan je hier het echte eiland leven even opsnuiven. Een groot contrast met Avalon, de eerste stop op Catalina Islands. Daar waren we eerder al geweest en eerlijk gezegd is Two Harbors toch meer mijn ding. Een absolute meevaller toen we van de ferry stapte, geen harde wegen en de wandeling naar onze campground was 0.5mile. Geen lachertje want het was een deftige klim om te eindigen op een campplaats met een prachtig zicht op de baai. Beter dan eender welk hotel dat er ook maar had geweest, zeilboten die liggen te dobberen, kayaks die de kleine golven trotseren en die eindeloze oceaan die zo rustgevend is. Een absolute topper naar mijn idee, we waren met 10 en 6 tenten en we waren het unaniem eens, dit was ‘a campground with a view.’. Nadat we ons kleine kamp hadden opgezet zijn we in het ‘dorpje’ achter het nodige materiaal geweest om te drijven boven die andere wereld. Snorkels, wetsuits, kayaks, vinnen, … en een beetje drank voor bij het kampvuur wanneer de zon zal zakken in de oceaan. Nog nooit eerder had ik me aan het snorkelen gewaagd en ik moet zeggen dat ik nooit had durven hopen dat het zo mooi zou zijn, helder blauw water, kelpbossen die een echt woud onder water zijn met hoge bomen en kleine struiken, alles laat zich zo mooi en rustig meewiegen op de zachte stroming van de oceaan. Fel gekleurde vissen en scholen van wel meer dan duizend kleine visjes die bijna tot op mijn bril zwommen. Ik kon niet ver genoeg links, rechts en vooruit kijken overal zwommen die kleine vissen van een 8 centimeter langs ons heen. De vissen hun schubben fonkelen in het zonlicht dat zachtjes door het water breekt en het lijkt wel alsof die drukke mensenwereld niet meer bestaat. Uren kan je daar liggen drijven, met je ‘vinnen’ aan en de wetsuite, het kost je absoluut geen moeite. Het is misschien wel het meest rustgevende dat ik ooit gedaan heb. Stefaan en ik snorkelde rustig langs elkaar door de Pacific Ocean en ik besefte dat dit weer een absoluut nieuw en onmisbaar avontuur was voor mezelf. Stefaan heeft al wat duik en snorkel ervaring, maar ook hij was super verrast door de mooie dingen die we gezien hebben. Ik ben absoluut onder de indruk van al die dingen hier, hoe vaak heb je al eens 10 zeeleeuwen bij elkaar zien liggen zonnen op stenen langs de baai, terwijl wij daar rustig met onze kayak voorbij drijven kijken ze eens wat verveeld op om daarna weer verder te zonnen. Op de weg terug naar huis worden we nog eens extra in de watten gelegd door een bende flippers die komen surfen in de golven van de ferry, ze waren niet snel genoeg om ons te kunnen volgen maar even genoten we van dit enorme mooie dier. En als kers op de taart zagen we nog geen minuut later een spout, een walvis was rustig aan het cruisen aan onze rechterzijde. Yep, California is een absoluut avontuur dat me steeds opnieuw weet te verbazen. Ik weet nu al dat ik op een dag in Belgie zo zal hunkeren naar deze mooie natuur, naar de hikes, al die mogelijkheden onder die alsmaar schijnende zon. Amerika dit weekend was het liefde en ik ben een gelukkig mens!