Kip en Skip

Het is vandaag donderdag, net Spaanse les gehad en het is weer warm hier. Het zweet loopt gewoon van mijn lijf als ik binnen zit te lezen of te studeren. Automatisch blijf ik nu wat langer op omdat het dan frisser is om de huishoudelijke karweitjes te doen. Strijken in 33graden is toch niet mijn favoriete hobby, eigenlijk is strijken in het algemeen mijn favoriete hobby niet dus ja… elk excuus om het uitstellen voldoet. Onder andere bloggen hoort daar bij! Vandaag ben ik met Elizabeth terug gereden van de Spaanse les, een toffe madam uit New York en oorspronkelijk van Massachusetts (staat langs New York). Ver weg van thuis en ver weg van haar vrienden, als we beginnen te kletsen blijkt dat we best wel wat gemeen hebben met elkaar. Wat me in het algemeen opvalt is dat iedere nieuwkomer in LA dezelfde moeilijkheden ervaart. Opvallend voor mij is de afwezigheid van een centrum, Los Angeles heeft geen centrum. Een centrum zorgt er toch voor dat een stad een beetje leeft en kleeft, mensen ontmoeten elkaar daar, kijken just for the fun naar andere mensen of zijn specifiek opzoek naar iets of iemand. Het centrum verbindt net al die losse delen tot een toch logisch samenhangend geheel. De kern, het groot centrum, de rand, den buiten enz. Stel je voor dat Gent geen centrum zou hebben maar eigenlijk gewoon bij Brussel zou horen en dat er tussen die twee steden overal wel iets te vinden is maar nergens echt alles. Dat je overal iets van alles kan vinden maar nergens echt alles. Dat impliceert dat je altijd je auto moet nemen want je favoriete restaurant A ligt al snel een 6kilometer van plan B en er is veel kans dat je het met je tweede keuze moet doen. Altijd een auto nemen impliceert altijd parkeren, dat betekent parkeergeld betalen, een bob selecteren, enz…

Het nut van een centrum is me dus plots heel duidelijk; het is er gezellig, mensen komen elkaar daar tegen, spreken met elkaar af of ontmoeten anderen enz. De plek waar je overdag haastig van links naar rechts loopt om al je boodschappen gedaan te krijgen, wordt met het ondergaan van de zon de plaats waar je de wekelijkse stress laat varen en je je met je vrienden amuseert. Het leukste van al is dat je na een tijdje weet waar de (vieze) geurtjes hangen en waar het gezellig lopen is. Je weet hoe je snel van de Koremarkt naar het Zuid kan zonder dat je door de winkelende massa moet, waar je moet zijn als je die avond nog snel iets nieuws wil om te dragen, waar je een snelle en lekkere hap kan eten, enz… Uiteindelijk doet het je toch een beetje thuis voelen, waar je ook bent in de stad het voelt niet vreemd aan. En ook al lijkt het saai na een tijdje, wat is het toch zalig om verrast te worden door een oude vriend die je pad kruist, Gent is een stad waar je drie uur onderweg kan zijn richting de bakker omdat je snel dat ochtend koffietje drinkt met die oude bekende. Het is eenvoudig leven in Gent, de stad doorkruisen kan je te voet, met de fiets of als je wil met de tram. Je kan altijd nog snel effe achter dit of dat of nog snel effe langs hier of ginder. Een auto is bijna overbodig als je geen lange afstanden aflegt voor het werk. Ik begin het te missen dat gezellig petieterig stukje Gent, het zonnetje op de graslei en een afsluitertje op het terras als de winkels hun deuren sluiten.

Misschien betrap ik mezelf wel op dat eeuwige gevecht tussen routine en avontuur?

Het weekend is er weer, zaterdag en Stefaan is gaan werken. De trailer van de film waar hij aan meewerkt mag niet lang meer op zich laten wachten en dus zet iedereen een tandje bij. Ondertussen doe ik het huishouden, het is vandaag sinds 11uur alweer 30 graden en het is zweten geblazen! Het appartement koelt dan misschien wel af, in de ochtend is het weer snel terug volle bak zon. Ongeacht al onze regendansen, nog steeds geen succes en elk briesje dat door de ruiten waait is van harte welkom.

Vorig weekend zaten we te puffen in de Grand Canyon, een stuk natuur waar ik geen woorden voor heb. Het mooiste dat ik ooit gezien heb? Ik weet het niet, in ieder geval zeer indrukwekkend. De rotsformaties die ik niet echt met iets anders kan vergelijken, kleuren die de geschiedenis en het ontstaan van de Canyon prijsgeven en een hitte die toeslaat als een bom eens het 11uur voorbij is. Ik herinner me nog de aardrijkskunde les in mijn eerste middelbaar in het Heilig Graf te Turnhout, waar we foto’s zagen van dit stukje natuur dat zover weg lag. Ik was toen ook al onder de indruk, met mijn familie trokken we er vaak op uit naar Duitsland om te wandelen, yep het zit in het bloed :-). Bergen als dit had ik echter nog nooit gezien en nu zoveel jaren later sta ik dan op de luchthaven van Burbank om naar Phoenix te vliegen, met als eindbestemming Flagstaff. Vandaar de auto in richting Grand Canyon en afdalen via de South Rim in dit reusachtige gebergte richting de colorado river. Dat was het plan, vier dagen hebben we en we moeten ons dus goed organiseren.
Het duurde niet lang voor we op weg naar de Grand Canyon de natuur rondom ons zagen veranderen, indianen proberen hun juwelen te verkopen in opgetrokken marktjes langs de weg en stilletjes maar zeker wordt het rustiger en rustiger in de auto. Onder de indruk van de eerste glimpen die we opvangen van wat er ons daar te wachten staat. We stoppen op onze tocht om even te genieten van de omgeving. Eens aangekomen in het Nationale Park, merken we snel op dat dit gigantisch is. Een 27 mile naar het centrum van het park, eerst stoppen we aan Desert View waar onze monden openvallen om een tijdje zo te blijven hangen. Grappig en overwacht herken ik in de verte een woordje Kempisch, wanneer drie jonge mannen dichter komen, ben ik zeker, soortgenoten uit de kempen! En dus vraag ik in mijn beste kempisch: ‘Hey, van waor zijde gulle misschim?’. En ja hoor, mijn gehoor laat me niet in de steek, Weelde! Ha! Wat leuk om nog eens in het kempisch een klapke te kunnen doen.

De eerste nacht hebben we boven geslapen, in Mather campground. Niet dat me dat goed gelukt is, een groepje coyotes had het op een hond gemunt op de camping en het gehuil heeft me gans de nacht wakker gehouden. Blijkbaar sturen die coyotes een vrouwtje naar het kamp met de bedoeling een mannelijke hond te lokken, zodat die door de horde in het bos kan worden aangevallen. Enfin, met kleine oogjes om 4AM uit bed want de afdeling via Kaibab Trail duurt een 6uur en na 11uur wil je niet meer te lang met je bol in de zon lopen daar maar we missen de bus en we vertrekken ietsje later dan voorzien. Eens op het pad kunnen we genieten van de enorme uitgestrektheid van dit gebergte, niet enkel horizontaal maar je ziet letterlijk lagen steen op elkaar bergen vormen. Moeilijk te beschrijven, misschien zeggen de foto’s meer. We doen het rustig aan, veel drinken en koel blijven is de boodschap. Minpunt is wel dat er op deze afdeling geen enkel waterpunt is, de drie tot vier liter water die je nodig hebt moet dus mee in de rugzak op de rug. Lang leve de camelback zodat we constant kunnen drinken zonder dat we moeten stoppen.

Tegen 11u komt de zon er door en dat voel ik meteen, ondertussen al behoorlijk wat honger van de tocht ondanks de powerbars, slaagt de zon in als een bom. Niet verwonderlijk want als we uiteindelijk de colorado river bereiken blijkt het in de vallei bijna 120 graden F te zijn of bijna 50 C, probeer daar maar eens een fysieke inspanning in te doen zonder van uzelf te draaien! De Colorado river zelf is te koud om in te plonsen, maar het riviertje dat bescheiden langs deze loopt is wel zalig! Net koud genoeg en niet te diep om gewoon met kleren en al in te springen. Afkoelen is de boodschap, in het water blijven tot de zon zakt. Tegen 8 PM is het donker en zakt de temperatuur tot 80F, wat nog steeds voor vele te warm is om de slaap te kunnen vatten. Maar we moeten, om 4AM moeten we op en terug vertrekken richting Indian Garden, een 5mile klimmen. Een snelle en eenvoudige klim blijkt dit te zijn, alles loopt goed en we zijn sneller dan voorzien op onze bestemming! ’s Avonds trek ik er met Tom op uit richting Plateau Point. Dinsdag doen we een laatste stuiptrekking richting de Rim. Nog eens 4.5mile klimmen en dan zit de tocht erop. Het kruipt in de benen, met alles op de rug drie dagen wandelen, iedereen wordt moe van het gekke slaapritme en bij elke stop doen we een powerslaapje. Gelukkig hebben we hier wel twee waterpunten, elk om de 1.5mile.
Eens boven trakteer ik mezelf op een super icecream, normaal neem ik small maar nu dacht ik ‘Bring it on!’. De tocht was prachtig, ik geniet na op het dat ik dit schrijf. Ik kan niet geloven dat iemand hier teleurgesteld kan worden, natuur kan prachtig zijn maar dit was werkelijk indrukwekkend. Geniet van de foto’s! Als je ooit gaat trekken in de Canyon, informeer je goed, vele worden verrast door de hitte en geraken er niet uit zonder hulp van andere hikers! De Rangers doen hun best en controleren of iedereen ok vertrekt maar eens aan het wandelen is de bewoonde wereld ver weg.