Zal later een einde vinden, vandaag heeft Stefaan een telefoontje gekregen dat het niet voor morgen is. Jammer toch wel, maar goed ook misschien want de trip naar Grand Canyon van dit weekend vergt nog de nodige voorbereiding. Veel bosbranden en de North rim is afgesloten, we gaan hiken op de south rim en zullen tot aan de colorado river gaan. Een dag en twee nachten in de backcountry campground blijven en dan de helse toch naar boven via Bright Angel Trail. Wandelen doen we best tussen 4 en 10 in de ochtend en dan weer in de avond, gezien de hitte daar in de vallei is het anders hel. We zijn net terug van de avant premiere van Superman returns. Nog voor hij in de cinema te zien is en het was in de zaal van Sony zelf, hetzelfde scherm waarop hij seconde per seconde werd vertoont toen hij daar gemaakt werd. Van pixel tot film, ik kom daar toch emotioneel van hoor, snif. Eerlijk gezegd, ik ben niet zo aan dit genre van film maar ok we waren er en toonde respect voor het werk van anderen. Tomo, onze vriendin, heeft er weekends slaap aan verloren en dus hebben we veel lawaai gemaakt op het einde van de film. WIEHOE, wat een heldenverhaal! Vorige week hebben we cars gezien, wel heel leuk. We zijn fans van Pixar, de humor, de karakters, … PIIIIIT STOP! Beetje concurrentie van Sony, aangezien die nu ook animatiefilms doen. Sony deed voorheen en nu nog vnl. effects movies. Jaja, zo lees je maar he, onder de indruk van mijn kennis van de movie industry? Wel ik heb interesse in het werk van mijne man en alles wat ik niet kan onthouden, vraag ik nog maar eens voor de honderste keer… Slaapwel iedereen in Belgie. Tot snel.
Archive for June, 2006
Ik heb getwijfeld om dit op mijn blog te zetten, maar ik denk dat ook dit een stukje LA is dat bij ons verhaal hoort en met andere woorden vertelt dient te worden. Een tijdje geleden werden we geconfronteerd met de minder mooie kant van America. We waren naar de film geweest van Al Gore over het Global Warming probleem en bespraken een aantal bedenkingen op de weg terug. Over hoe dit land eigenlijk toch raar in elkaar steekt, alles kopen ze op krediet om toch maar aan dat ideaal te voldoen. Big cars zijn hier a must have, tot in het absurde toe, soms versta je elkaar niet meer als zo een super Dodge Ram of Ford KAMION naast u optrekt. Als je door je autoruitje kijkt zie je alleen maar wielen, nadat je weer rustig verse lucht kan happen kan je dan verder praten en bekomen van het immense lawaai dat zo een spel maakt. De meeste zijn een Pick Up model, met meer dan twee kunnen ze er meestal niet in maar de twee die er in ‘hangen’ heb je wel gezien. Een tijdje geleden stonden we aan te schuiven om de autosnelweg op te gaan en plots begon alles in onze auto te trillen, de achteruitkijkspiegel trilde letterlijk mee met een ongelooflijk harde BOEM BOEM BOEM en ja hoor, nadat we weer logisch konden denken zagen we schuin achter ons zo een monster van een pick up staan. Geen moslim met een tank die het op ons gemunt had maar je kent het stereotiepke wel, een basketball shirt aan (al wegen ze zeker en vast teveel om zichzelf ook maar 5cm van de grond te krijgen) en een bandana in hun haar. Arm buiten door het raam en ik vermoed persoonlijk dat ze oorstoppen insteken, hun eigen carrosserie maakt lawaai van de bass die door dat spel dreunt. BOEM KEBOEM OEM OEM En daar staan ze dan met hun afbetaling op wielen in de file zoals elke andere normale mens, lawaai voor tien te maken en het milieu te vervuilen van hier tot in Kyoto. Maar, ok, dit ter zijde want daar gaat dit verhaal niet eens over, ben afgeweken van mijn doel. Ok, na het sociale systeem in twijfel te trekken en de armoede te bespreken in dit land enz parkeren we onze auto in de ondergrondse garage van ons appartement. En wat merk ik op, (eigenlijk op zoek naar iets anders maar dat vertel ik dan ook weer wel later) er ligt glas langs de auto van onze buurvrouw. Een beetje raar merk ik op want het is de ruit aan de achterbank die aan dingelen ligt. En daar ging ik dan, mijn les Forensische geneeskunde/psychiatrie enz stormde door mijn brein even snel als een lichtflits,…. iemand die in paniek geraakt in zijn auto kruipt niet eerst op de achterbank om een ruit in te slagen, dus…. er is vanbuiten uit gewerkt…. iemand die hier woont heeft de ruit gebroken door iets uit hun eigen auto te halen …. neen, de mensen zouden dat opkuisen ….. dus … OH MY GOD het is een inbraak …. ik check het even dacht ik ….. sluip sluip sluip (hakke schoenen aan en dus loop ik alsof ik niet ergens wil intrappen juist op de tippen van mijn schoenen) en op nog geen meter van de auto ………. iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
Ik snel terug (sluip houding nog altijd) achteruit en begin ik als een welgeoefende gebarentaalbeheersende paniekerige Belg tekens te doen naar Stefaan, … er zit nog iemand in de auto! Liggend, hoofd naar beneden over de passagiers en bestuurders zetel. iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii, mijn hart klopt snel en ik wil naar buiten, vluchten naar boven waar er GSM bereik is om de politie te bellen. Maar we zijn nog niet lang getrouwd en Stefaan snapt er geen jota van en dus besluiten we hardop in het Nederlands te praten, we doen alsof alles ok is en gaan langzaam naar buiten. Ondertussen komt onze buurman TIm thuis die doorheeft dat er iets mis is, dus ik fluister hem zachtjes dat er iemand in die auto zit enz. En als een echte stoere Amerikaan haalt hij zijn zaklamp van een meter uit zijn Range Rover en gaat er op af, Stefaan laat alles vallen en gaat mee met Tim. Ik loop naar boven naar de Manager Chris en verwittig hem, die gaat ook met zo een zaklamp naar beneden en ik bel ondertussen 911. Bij 911 duurde het een eeuwigheid om door verbonden te worden met de Sheriff van West-Hollywood. Ondertussen bevestigen Stefaan en Tim het vermoeden en staan zij oog in oog met de inbreker. Die uit de auto is geraakt omdat onze manager een interviewke aan het afleggen was met hem. Wat ze niet wisten was dat de auto-inbreker een clicker van de poort had en de poort van de garage kon opendoen en bijgevolg de drie mannen kon verrassen en is kunnen gaan lopen. Ongelooflijk maar waar, geloof me Stefaan was er zelf van onder de indruk, die man zag er zo slecht uit dat hij er bijna medelijden mee kreeg. De manager was te lui om er achter te lopen en tegen dat Tim en Stefaan dat door hadden, had de inbreker al een goede voorsprong kunnen nemen. Ze hebben de benen uit hun lijf gelopen maar tevergeefs.
De sheriff is toch nog afgekomen om een signalement op te kunnen stellen en de dame van de auto te vragen om klacht neer te leggen enz. De dag daarop arriveerde het labo hier voor vingerafdrukken enz, ik heb dit spijtig genoeg gemist. En twee uur later staat er een detective aan onze deur. We got him! Big smile op zijn gezicht en trots als een gieter, en terecht. Ze hebben hem, Stefaan wordt gevraagd langs te komen voor een line up maar dat bleek achteraf niet meer nodig aangezien Tim hem reeds had kunnen identificeren en de vingerafdrukken uitsluiting gaven. Van onze fantastische manager vernam ik later dat hij hier in de buurt de laatste week actief was en dat de sheriff content was dat hij de dader te pakken had, 6jaar cel staat er hem te wachten.
Gisteren, het vervolg van het verhaal. Stefaan wordt opgeroepen om te getuigen in de rechtbank. WOW! Ik denk dat het cool is maar ik veronderstel dat er wel wat moeders dit minder cool zouden vinden. In ieder geval ik hou jullie op de hoogte van dit zappige verhaal. Als ik mag ga ik mee om te observeren, zie het zitten. Het is nu morgen al, spannend.
PS: An inconvenient truth, de film van Al Gore is best interessant. Check it out.
Een typische zondag avond in West-Hollywood. Een iced coffee van Coffee bean and tea leaf hier een paar straten verder en in de namiddag een kleine wandeling (Runyan Canyon Loop) hier achter onze deur in de bergen van Hollywood. Een goede workout voor een zondag namiddag. Een aangename kleine wandeling van een uurtje met een behoorlijk steil stukje via trappen. Daarna naar de supermarkt, zondag open tot 22.00u of heel de week en de klok rond als je wilt. Het zal wennen zijn eens terug in Belgie weer te moeten rushen om nog voor 20.00u die supermarkt te halen. We hebben een gigantische hoeveelheid fruit gaan inslaan want ik ben de trotse bezitter van een echte blender, smoothie time dus. Hier een super populair drankje en heel gezond, boordevol fruit en melk (light versie) of met een bolletje ijs. Heerlijk in dit warme weer. De banaanversie is alvast in de smaakgevallen :-)). Verder zijn we onze trip naar de Grand Canyon aan het voorbereiden, het lijkt wel alsof we de hel gaan intrekken. Met extreme temperaturen is er best wel veel waar we op voorhand rekening mee dienen te houden. Hopelijk plannen we alles zorgvuldig zodat het een onvergetelijk avontuur wordt. Ok ik ga slapen, nog een foto van een stukje L.A. vanop de berg.
gelukkige verjaardag
Alle gekheid op een stokje, veel vrije tijd hebben kan soms tot verveling leiden. Niet zozeer dat je niet wat doen maar het kan een beetje eenzaam worden, altijd naar dat scherm zitten kijken en geen echte menselijke contacten hebben. Daarmee bedoel ik niet dat Stefaan geen mens is, ik bedoel het is 1 mens… jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Mij kennende of niet, af en toe moet ik eens kunnen tetteren. Kunnen praten met mensen die met andere dingen bezig zijn, tetteren over de dingen die je beleeft en de indrukken die je op doet. Werken mag niet dus leek vrijwilligerswerk me een mooie oplossing, zo kan ik wat mensen leren kennen en kom ik ook nog eens buiten. Na heel wat zoekwerk op www.laworks.com heb ik besloten iets te doen dat met jobcoaching te maken heeft, niet echt een wilde gok als je mijn achtergrond kent. Mijn keuze viel op Chrysalis, een organisatie met een aantal kantoren in Los Angeles, eentje daarvan ligt Down Town L.A. in Mainstreet. Chrysalis is een gekende organisatie die ex-verslaafde of/en ex-criminelen terug in de maatschappij tracht te integreren door de focus op een job te leggen. Clients moeten aan een aantal voorwaarden voldoen zodat men hoofdzakelijk kan werken rond tewerkstelling, al heeft men ook een aantal therapeutische groepsessies. Voor de geinteresserde de link naar hun website is www.changelives.org Mijn allereerste ervaring met Down Town was vorige week, het was minder erg dan verwacht. Al is Mainstreet niet onmiddellijk een gezellige buurt te noemen, ik voel er mij niet echt onveilig. Het grootste percentage van de mensen is in deze buurt zwart en/of werkloos en ik val met mijn blanke kop en gewassen kleren wel een beetje erg hard op. Naast de armoede en miserie kan je hier niet kijken. Bedelaars op elke hoek van de straat, daklozen lopen met hun winkelkarren te sjouwen op weg naar de volgende vuilbak en de meeste hebben dan ook wel door dat dit niet ‘mijn buurt is’, al kleed ik me opzettelijk niet al te sjiek, ik blijf een vreemde eend in de bijt. Elke keer is de trip van de bus naar het Chrysalis gebouw dan ook een beetje een avontuur, het voelt beangstigend om een vreemde te zijn en een andere huidskleur te hebben. Loop je echter van 5th Street de andere kant uit, kom je in het zakencentrum van L.A. terecht wat dan weer big bigger best is, the sky is the limit. Twee absoluut tegenovergestelde werelden op een kilometer uit elkaar.
Ik start vanaf volgende week met het geven van computerlessen, basic Word en internet. Vandaag mijn eerste les gevolgd en het was ok. Tijdens de les hoorde we plots belgerinkel en iedereen kwam naar de centrale plaats. Een client had na vijf weken werk een eerste promotie gekregen en werd door de mensen van Chrysalis even in de bloementjes gezet. Hij vertelde hoe hij na 32 jaar van verslaving eindelijk terug de touwtjes in handen had, prachtig!
Vrijdag zijn we vertrokken, richting Yosemite. Vorig jaar toen Stefaan hier Siggraph kwam bezoeken, heeft hij een twee weken rondgetrokken in Amerika en ik herinner me de berichtjes nog die hij stuurde. Hij was sterk onder de indruk van de geweldige natuur in dit park en mijn nieuwsgierigheid was vanaf dat moment gewekt. Vrijdag was het zover, ik zou het zelf gaan bekijken. Wie had dat een jaar geleden gedacht, ik in Yosemite park tussen de beren. Opgewekt en met een buik vol vlinders zette onze caravan aan richting de natuur, boxen vol eten op de achterbank en rugzakken met het nodige trekkersgerief. De Ipod op en cruisen door landschappen waar je in geen mijlenver een glimp van de ‘beschaafde’ wereld kan opvangen. Wie wil er hier nu geboren worden? Een vraag die we ons meermaals luidop stelde, een raar gevoel bekruipt je wanneer je een aantal ‘huizen’ een dorpje ziet vormen in een landschap waar je eerder een uitgestorven diersoort verwacht dan een mens. Wat een verschil met Los Angeles, back country in de breedste betekenis van het woord. We hebben Yosemite tegen 12u ’s nachts bereikt, het was een lange tocht en ik kon me nog maar vaag herinneren dat het ’s nachts zo donker werd en dat er miljoenen sterren aan de hemel staan. De nacht was rustgevend en ontspannend, weg van die drukke stad waar het licht 24/24 schijnt. Het eerste wat je doet als je arriveert op je campspot is je eten in een berenbox steken, die ‘kleine’ stiekemerds breken de deur uit je auto voor een pakje koekjes of een rolletje muntjes. En bij iedereen flitst even het idee door het hoofd; ‘Als we nu eens een honderd meter van onze tent een koekje leggen, dan zien we er misschien eentje?’. Een flits, want op dergelijke dingen staan enorme boetes, Rangers houden een oogje in de gaten en ze zijn zeer streng als het op hun beren aankomt. Keep the wildlife wild!
Hiken, dat is waar we voor gekomen zijn! Toen op zaterdag middag ons team voltallig was zijn we er onmiddellijk ingevlogen. Tom, Roger, Yasser, Marcos, Rita, Stefaan en ik. De eerste dag hebben we het rustig gehouden, de tweede dag stond de ultieme hike op de agenda. De Half Dome, 12 uur stappen op en af, na heel wat onderling overleg zijn Roger, Yasser, Tom, Stefaan en ik aan de tocht begonnen. Een zware uitdaging voor mezelf, nl. met vier mannen den berg op. Na mijn operatie voel ik me echt stukken beter maar of dit niet teveel van het goede zou zijn? Rugzak op de rug, wandelschoenen aan en gaan. Gewoon gaan, zolang ik mijn ene voet voor de andere zet kom ik er wel. En ja hoor, na een enorme zware maar prachtige tocht naar en langs de Nevada waterval, wat woede uitbarstingen en 1700 meter hoger ben ik dan toch tot aan de eerste top geraakt. Het laatste stuk met de touwen (zie foto) heb ik niet meer gedaan, eens boven gekomen moest het niet meer. Ik zat daar al zo hoog, in de sneeuw te genieten van een prachtig en overdonderend natuurtafereel, dat de uitdaging er af was. Het enige wat ik me kan herinneren van daar boven is dat alles van me afviel. Het was gelukt voor mij, ik had mezelf meer dan overtroffen en genieten was de boodschap. Ik besefte maar al te goed dat dit een jaar geleden nog absoluut onmogelijk was en meer dan dat had ik niet nodig, ik moest mezelf niet meer bewijzen dan dit. Wat een zalig gevoel, samen met mijn ventje daarboven op die berg en stiekem genoten we van de overwinning, want we hebben er samen voor gevochten.
Maandag hebben we de auto genomen naar Glacier Point en hebben we totaal onverwacht de kleine hike naar Sentinel dome gedaan. Een hike die ons enorm verrast heeft door het prachtige panorama zicht dat je hebt eens boven gekomen. Dinsdag hebben we de Yosemite waterval beklommen, voor mij de moeilijkste hike van allemaal. Steil naar boven de berg op en dit in de brandende hitte van de middagzon. Nooit gedacht dat ik er nog zou geraken ben ik toch tot de bovenste waterval geklommen. Opnieuw een enorme prestatie van mijn lijf dat nog niet terug op volle toeren draait. En na de afdeling startte de rit terug naar LA. Het voelde als een vakantie van weken, al die indrukken, al die prachtige dingen die we hebben gezien op die vier dagen tijd. Ongelooflijk prachtig en niet vast te leggen op een foto, maar toch, om jullie een indruk te geven hier en op flickr wat kiekjes.
