Mijn MOEKE is vandaag JARIG dus . . .
EEN HEEL GELUKKIGE VERJAARDAG
sorry dat we er vandaag niet bij konden zijn, maar we vieren het in augustus hier in Los Angeles.
drie dikke zoenen X X X
Stefaan en Hilde
Archive for May, 2006
Het is donderdag avond en wij zijn druk in de weer, morgen vertrekken we op onze eerste trip. We gaan hiken in Yosemite Park, vier dagen weg van vrijdag tot en met dinsdag. De Sony boys hebben maandag nl. een dagje vrij en ze hebben dinsdag verlof genomen. Ik denk dat we met een 6-tal personen zullen zijn. Er wordt heel wat over en’t weer gemaild want morgen om 3u heeft iedereen gedaan met werken en pik ik hen op aan de sony gebouwen. Dan zetten we onmiccellijk de tocht in richting Yosemite. De goden zijn ons goed gezind want wonder boven wonder hebben we gisteren nog een kampeerplaats kunnen bemachtigen midden in het park. Er zijn wel meer dan 100 hikes in Yosemite en je kan er werkelijk alles doen. Wij hopen een trektoch van meerdere dagen te kunnen doen maar dat moet je normaal vooraf aanvragen, een formaliteit waar wij geen tijd voor hebben gehad. Afwachten dus, eens we daar zijn toch proberen nog toestemming te verkrijgen. Een verslagje mogen jullie volgende week zeker verwachten, alsook een aantal andere verhalen. Nu geen tijd om ze neer te schrijven maar volgende week maken we daar weer tijd voor. Gisteren was het laat, we hebben een korte nacht achter de rug en trachten nog voor 23.00 onze oogjes te sluiten, weg van de computer dus en verder inpakken!
tot volgende week en aan iedereen een prettig weekend!
Voila, het zit erop. Of dat hopen we toch. De belangrijkste aankopen zijn rond nu we deze week de trotse eigenaars van een Dodge caravan zijn geworden. Een echte Amerikaanse gezinswagen (mini-van), al moet ik dat ‘mini’ toch even nuanceren want het is een monovolume zoals wij het in Belgie zeggen. Om iedereen even gerust te stellen, we hebben geen plannen om de zeven zitjes ook daadwerkelijk op te vullen met kleine kipenskip’jes, maar het is wel handig voor wanneer we een trektocht maken of met vrienden op stap gaan. We hebben gekozen voor een witte met geblindeerde ruiten, gezien de zon en de ‘openheid’ van de wagen. We hebben hem gekocht van Angel, een immigrant uit Bulgarijen die L.A. niet zo leuk vindt, niet via een dealer met andere woorden. Aangezien we voor een pre-owned of used car hebben gekozen kwam dat toch een stuk goedkoper uit. En op het internet vind je hier meer dan voldoende keuze. Je krijgt dan niet de volle 30dagen garantie maar we hebben onze wagen voor de aankoop door een onafhankelijke mechanicien laten inspecteren. Ik heb een week lang research gedaan op het internet en uiteindelijk heeft ons dat toch wat opgebracht bij onze autoverzekering, al blijft het in vergelijking met Belgie verschrikkelijk duur. Omdat we geen ‘Good California Drivers’ zijn is het moeilijk een verzekering te vinden die je wil verzekeren en betalen doe je dubbel. Nu maar hopen dat hij het een jaartje trekt en dat we er verder niet meer teveel kosten aan hebben. Het kopen van een auto is hier een werkelijk avontuur, je kan het vergelijken met naar de markt gaan bij ons in Belgie. Je vraagt een kilo appelen en je krijgt voor het dubbele van dat bedrag drie kilo en een kool. Dat je het dubbele bedrag niet hebt is hier geen probleem daar houden ze zelfs rekening mee. De papieren voor de financiering liggen klaar ter ondertekening en voor je het weet verlaat je het ‘lot’ met een glimmende nieuwe wagen. Nu ja, we hebben ons niet laten vangen. Bij 1 dealer hebben we een uur nodig gehad om duidelijk te maken dat we niet boven ons budget zouden gaan en dat we cash zouden betalen, onbegrijpelijk is dat hier. Dat je bewust kiest voor een oudere wagen en geen glimmende nieuwe bak. Ook dat je een mini-van wilt is een rare kwestie, een pick-up of een jeep, dat is wat je hier moet hebben als je erbij wil horen. Ik kan nog lang doorgaan met verhalen over cardealers maar laten we het houden op het feit dat het een absoluut avontuur is, ik heb al gedacht er een attractie van te maken als er bezoek langs komt. We kunnen voor de lol eens naar een dealer gaan en doen alsof we een wagen willen kopen. Je moet wel rekenen op een paar uur. De kunst is dus een uur voor sluitingstijd te gaan, dan ben je maximum 1 uur kwijt. Nu dit allemaal achter de rug is zal ik weer wat meer tijd hebben voor onze blog en zullen de foto’s niet lang meer wegblijven. Eerst genieten van het weekend (en de zon 22graden) en terug naar de fietswinkel, Stefaan is namelijk zo zot van mijn fiets dat hij er ook eentje aan die prijs gaat proberen te krijgen. Het zal een hele klus worden want de promotie is al drie weken gedaan, maar oefening baart kunst… duimen maar.
Het is achter de rug, ons allereerste bezoek uit Belgie is gekomen en gegaan. Gisteren hebben we een typische Belgische derby gehad in ons nieuwe appartement. Voor Stefaan en mij het allereerste etentje dat we geven in onze nieuwe woonst, we waren al onmiddellijk vereert met Belgisch gezelschap, Wim en Stef. Wim kennen we al een tijdje en is een zeer goede vriend van Stefaan (getuige geweest) en Stef hadden we eerder dit jaar ontmoet op Wim zijn verjaardagsfeestje. Twee weken geleden landde het vrolijke gezelschap hier in LAX, absoluut onder de indruk van de auto’s, de persoonlijke en vriendelijke bediening op restaurant en hun gouden koets die ze bij de car rental kregen, startte hun roadtrip door California. Hun roadbook zag er zeer indrukwekkend uit en wij werden dus nieuwsgierig achtergelaten. Gisteren kwamen ze terug aan in L.A en uiteraard waren wij zeer benieuwd naar hun ervaringen, indrukken, fysieke toestand enz. Stefaan en ik de hele dag in de keuken, speculeren over hoe het zou zijn geweest. Tegen zeven uur was het dan zo ver en verschenen ze in N. Laurel Ave, absoluut in een positieve stemming. Het deed deugd hen vol enthousiasme te horen vertellen over alles wat ze hadden gezien en wij werden steeds trotser en trotser op het land waar te gast zijn. Ook Tom en Ann waren van de partij en al snel werd het een avondje onder Belgen zoals het moet, met een goed pintje en lekker eten (volgens de gasten toch :-)). De avond had van mij nog lang mogen duren en af en toe dacht ik vol heimwee terug aan de gezellige avonden in Gent met onze vrienden. De etentjes op restaurant, de fuiven, de krieken uit Sphinx en de koffies op het terras.
Amuserende verhalen werden opgegraven en de avond werd steeds een beetje meer luidruchtig, met een absolute topper toen we de webcam boven haalden en Tom tot het meest bizarre zoogdier ten allen tijden werd getransformeerd, … de leute duurde tot de buren op de deur kwamen kloppen. Ja, we moeten nog wat wennen aan de houten constructies en de echo die door ons minimalistisch ingericht appartementje galmt. Vandaag hebben we in de lobby afscheid genomen van onze vrienden, Wim en Stef zitten nu op de (krappe) vlieger en we wensen hen een aangename vlucht toe. Hopelijk zien we snel hun foto’s! In ieder geval willen we hen bedanken voor hun bezoekje, het heeft ons enorm deugd gedaan, thank you very muuuuuch and we will miss you!
Stefaan en Hilde
Een happy birthday to Ann!
Hier ben ik weer, een nieuw verhaal over een nieuwe ervaring. Gisteren kriebelde het zo hard dat het eruit moest, dansen… Vanaf de dag dat ik wist dat we naar L.A. vertrokken was ik maar van 1 ding zeker en dat was dat ik hier ging dansen, dansen en nog eens dansen. Het is wetenschappelijk bewezen, dansen maakt mensen blij. Ik heb lang gezocht naar de geschikte ‘klas’ en uiteindelijk viel de keuze op Crunch. Een welgekend fitness centrum hier in Hollywood met een enorme keuze aan lessen die je kan volgen. Ik koos gisteren voor Videography… een mix van hip hop, latin en jazz dance. You will feel like the star of a music video after learning a short routine in an easy-to-follow, add-on choreography format, beloofde de folder. Piece of cake dacht ik bij mezelf, een goede opwarmer. Losse broek aan, strakke t-shirt en goeie schoenen, mijn hart begon te kloppen toen ik me aan het aankleden was. Zou ik wel kunnen volgen en kan ik alles wel onthouden? En ja je voelt het al komen he, aangekomen in de les bleek de leraar in een experimentele bui te verkeren. De opera muziek vulde de kamer en voor ik het besefte ging ik up and down, turn and swing en als een ‘echte’ ballerina vloog ik door de lucht, deed ik spin and turn and pump! Strenght! I need Strenght! riep de leraar en het zweet liep van mijn voorhoofd, springen, draaien, stappen, pop pop pop left and pop pop pop right! And Jump! Left Right Left and break! And again, 1 2 3 and … Ik moet toegeven dat ik (nog steeds) sterk onder de indruk ben van het niveau van de leraar, duidelijk een pro. Vandaag kan ik elke spier in mijn benen voelen en mijn rug lijkt wel een houten plank. De up and down blijft door mijn hoofd bonken. Het voelde aan alsof ik mijn achterwerk in een maatje 36 probeerde te wringen, elke keer dacht ik, het lukt wel als ik mijn best doe. Maar met de beste wil van de wereld, het ziet er niet uit! Ik ben te stijf, niet voldoende spierbeheersing en naar het einde toe heb ik maar met mijn ogen dicht gedanst. Het voelde goed, het voelde perfect! Alsof ik een pirouette deed in mijne living, we kennen allemaal wel dat gevoel. (Hoop ik toch?) Maar in het echte leven was ik slecht, lomp, klunzig en kon ik de maat niet houden. Maar happy was ik zeker en vast, het deed goed, alle remmen los en zweven.
Donderdag, de eerste les Spaans is achter de rug. Ik begrijp er nog niets van maar dat komt wel. Vandaag ben ik ook mijn fiets gaan ophalen bij Helen Cycles in Santa Monica. Ik heb daar een mooie deal gekregen voor een Trek fiets met een jaar gratis onderhoud, en ik ben zeer tevreden. Met de fiets huiswaarts naar West-Hollywood, een kleine omweg langs Rodeo Drive en een fuel stop hier en daar. Op dit moment heb ik lang gewacht, mijn vrijheid, mijn fiets en ik! Ook deze avond ben ik met de fiets naar de les geweest, de eerste 30 kilometer zitten erop en het heeft deugd gedaan. En nu vraagt iedereen zich af of het wel meevalt fietsen in L.A. en het antwoord is NEEN! Een bike lane kan hier plots zomaar stoppen, Amerikanen vergeten weleens op fietsers te letten als ze auto rijden en er zijn weinig mensen die begrijpen wat je nu precies met een fiets doet. Mijn fiets is een sportief model en mist nog een bel, ik roep dus op zijn kempisch ‘ella ella uit de weg!’ maar dat werkt niet zo goed. Wel prachtig is dat je de fiets op de bus kan zetten, dat heb ik vandaag ook al gedaan en het werkt perfect. Er kunnen twee fietsen op elke bus, ze hangen vooraan aan de bus en de chauffeur ziet dus goed of je nog bezig bent met laden en/of lossen. Geen toestanden zoals in Belgie waar je nog niet van de bus bent en de deur is alweer toe. Als je vriendelijk bent tegen de chauffeur dan toetert hij bij het doorrijden en kan je enthousiast wuiven, lekker gezellig en de chauffeur vindt het geweldig! En het appartement dat is ook bijna klaar, nog een douchedeur en nog wat tegels in de keuken tegen de muur en voila alles klaar. Dat zal voor morgen zijn. Alles loopt dus weer goed en we zijn tevreden met onze nieuwe woonst…
Wat een job! Sinds een paar dagen heb ik mezelf ontpopt tot werftoezichter. Ons appartement geraakt maar niet klaar, elke dag moeten er nog maar kleine dingen gebeuren en nu we al vier dagen verder zijn zitten we hier nog steeds op een kleine werf. Gisteren zakte de moed me in de schoenen en ben ik gewoon gaan lopen. Ik heb onze zakken neergezet en heb de deur achter me gesloten. Vandaag een nieuwe strategie, met verse moed ben ik deze middag opnieuw naar ons appartement gereden en opnieuw geen verbetering. In de auto heb ik honded keer tegen mezelf gezegd, nu laat je het niet zomaar zijn als het niet in orde is! Dus heb ik de huisbaas (Michael) bij zijn kraag gevat en heb ik mijn roots handig kunnen gebruiken. Den bouw, gelijk wij het zo mooi op zijn kempisch kunnen zeggen en ik herinner de woorden van mijn vader die zei; ‘Als ge het moet laten doen hebt ge twee keer zoveel miserie.’ En gelijk heeft hij! Dus heb ik de Mexicaan bij de horens gevat en ben ik de miserie te lijf gegaan. Niet enkel de man die het internet kwam installeren was duidelijk onder de indruk van mijn ‘leidinggevende’ capaciteiten, ook de huisbaas die dacht ik een lief en braaf huisvrouwtje was deed enkele passen achteruit. Ik zit hier nu gelijk een echte ambetante huisvrouw in de living en de Mexicaan die hier komt kuisen ben ik in het oog aan het houden en hij vindt het niet leuk hoor! Gedaan met slabakken en gedaan met het halve werk, inspectie om de 30 minuten! Mijn home office zijn twee dozen, eentje om op te zitten en eentje om de laptop op te zetten. Het klinkt misschien alsof dit grappig is, maar dat is het niet. Hopelijk kunnen we deze avond eindelijk ons bed opstellen en kunnen we morgen definitief verhuizen want we hebben nood aan onze eigen stek en onze eigen spullen. Ik hou jullie op de hoogte, de slaapkamer is klaar, tijd om te inspecteren!