Gisteren zaten we weer in Passadena aan tafel met een Extra Large Kalkoen en alle bijhorende lekkernijen, het moet gezegd worden Kurt en Nele zullen als laatste moeten terug keren naar Belgie want zij hebben de traditie ingezet vorig jaar en ze kunnen er niet meer onderuit. Dit jaar moesten we jammer genoeg wel Kristine, Alain en Axelle missen, wel een aantal extra baby’s en andere baby’s die nu peuters zijn en al flink rond huppelen. De familie wordt zoals overal steeds groter en groter.

Verder ben ik nog voor heel veel andere dingen dankbaar, onder andere de regen van deze week. Eindelijk was er regen en dat voelde even goed als een oude vriend onverwachts terug tegen komen. Het weer blijft een beetje grauw en ik geniet van ‘de winter’. Het voelt een beetje natuurlijker aan dan de eind in de 20 graden van een paar weken geleden.

En nu genieten we van een extra lang weekend,

Daar en boven is een ziekte verzekering aanbieden aan je werknemers niet verplicht, het is een benefit en onder de huidige economische omstandigheden niet haalbaar voor elke werkgever. Er wordt dus agressief op prijzen gespeeld en het is ‘de moment’ om betere voorwaarden af te dwingen.

Het kost werkelijk stukken van mensen, ik viel omver en dacht amai kost dat in Belgie ook zo veel! Ik kan niet vergelijken met Belgie omdat het daar wat verdoken zit in loonkosten, extra hospitalisatie verzekeringen en belastingen die we betalen maar het feit dat we niet bang moeten afwachten of onze verzekering wel zal betalen is toch al een hele geruststelling.

Ziekte verzekeringen, daar kunnen we uren over door gaan. Feit is wel dat ik nog nooit een lunch heb gehad met iemand die met de vlieger daarvoor op- en af gaat, vond ik best wel cool (zal wel wennen zeker), afstanden worden of zijn zeer relatief hier in America dat is wel zeker!

Nu ik er elke dag mee te maken heb, vanuit een luxe airconditioned corner office op Santa Monica Bvld, (deel dat wel met 2 collega’s hoor) besef ik maar al te goed hoe weinig romantisch het allemaal wel niet is. Onze mensen in Congo hebben het moeilijk, jaren werk, energie en goed doen is verloren aan het gaan. Sommige van onze projecten sluiten we omdat de veiligheid niet meer te garanderen is, een hoop administratief werk om iedereen te verhuizen en te plaatsen waar het echt nodig is… Het lijkt allemaal niet meer zo romantisch nu we rekening moeten houden met veiligheid, labor laws, logistiek etc.

Verder niets met Congo te maken, vandaag eindelijk de moed gevonden om terug te gaan zwemmen. Sinds vorige week probeer ik zoals mijn collega’s vroeg in de ochtend te gaan werken, ik kan dan om 3.30 al naar huis en gaan zwemmen. We zwemmen heel het jaar buiten in het openbaar zwembad hier, olympisch bad tussen haakjes. Goed te doen eigenlijk, vandaag was het 17 graden en dat is dan een minder mooie dag, hopelijk geen accidenten meer zodat ik kan blijven zwemmen door de hele winter!

slaapwel

Dinsdag zat ik eigenlijk maar met een half oor te volgen op CNN omdat ik dacht dat we de volgende dag de definitieve uitslagen zouden krijgen, niets was minder waar. Plots ging het echt zeer snel en voor ik het goed door had hoorde ik de buren gillen van blijdschap, begonnen de telefoons te rinkelen, werd er OBAMA geschreeuwd langs alle kanten en besefte ik dat het voorbij was. Hij heeft gewonnen, onze buurman en vriend die van Kenya is trok een flesje wijn open en we drinken om te vieren.

Woensdag ochtend dacht ik op kantoor een keuken vol collega’s te vinden, maar ik keek wat raar op toen iedereen gewoon achter zijn bureau zat en zijn werk aan het doen was. Het was een dag gelijk een andere met veel werk en weinig tijd om te praten. Al belde een werknemer uit Mozambique om te vragen of we ook aan het vieren waren…

Ik besefte deze avond ook dat een mens eigenlijk veel tegen zijn kapper vertelt en dat zo een uur daar zitten echt voorbij vliegt, misschien omdat ik daar super relaxed zit na de hoofd massage en het feit dat ik haar 100% vertrouw. Deze week had ze allemaal nieuwe kleurtjes voor me klaar, heb het niet gedaan omdat het eigenlijk heel duur is hier naar de kapper gaan en kleuring maakt het natuurlijk niet goedkoper.Toch tof dat ik me daar geen zorgen over moet maken, om de zoveel maanden eens wat nieuws heb ik graag, maar om den duur moet een vrouw zich gewoon teveel bezig houden met haar! Hoeveel tijd zouden wij niet steken in haar, wassen, kammen, scheren, waxen, stylen, mens toch al dat haar! In ieder geval ben ik opgelucht en dat klink stom he, want het is maar ‘haar’ maar ik besef nu wat een luxe dat het is om van die vaste plaatsen te hebben. Ik heb na 2.5 jaar mijn kapper gevonden, mijn vaste wax-salon plaats, een plaatsje voor mijn schoenen, … Misschien ben ik dan toch aan het integreren… I’ll keep you posted.

Nieuws van de maand is dat ik een job gevonden heb, een nieuwe job, ik heb heus niet stil gezeten de voorbije maanden. Nu werk ik in International HR en daarvoor werkte ik in een meer creatieve, art inspired sector. Ik wordt nu verwacht om 8u in de ochtend op een bureau hier in Santa Monica, ik werk voor een soort van Amerikaans Artsen Zonder Grenzen, we hebben 200 expatriates te managen op tijdelijke contracten in 24 landen, ik hoop dat ik het ooit allemaal onder de knie krijg. Ik doe dit uiteraard niet alleen, we hebben een team van 6 mensen voor de international department. Heel tof allemaal en wat ongelooflijk is, ik ga met de fiets naar het werk. Oh jawel, ik fiets elke ochtend 8 straten richting East en 3 blokken South en dan parkeer ik mijn stalen ros alvorens met mijn security badge op de vierde verdieping te landen om in te checken bij de secretary en een kop KOFFIE van de Starbucks machien… het kan meezitten in’t leven.

Onverwachts mijn bureau bezoeken kan niet, je kan zonder security badge niet binnen, de lift gaat niet tot aan de 4de verdieping als je geen badge hebt, straf he, voel me wel heeeeeeel belangrijk elke ochtend als ik met mijn slaapkop mijn badge swipe! Je kan wel boven geraken btw, ik heb dat bewezen op mijn eerste interview, ik heb toen ook bewezen dat het alarm werkt. Ik kan en mag niet zeggen hoe ik tot aan die deur ben geraakt maar een genie moet je er niet voor zijn, in tegen deel je moet een beetje zenuwachtig zijn en vooral elk verbod teken negeren en gewoon doen, tot dat je dan een oorverdovend signaal hoort en bij jezelf denkt, SHIT loop ik nu gewoon weg of blijf ik staan…. Ik ben dus blijven staan, interesting zegt Security en verder niets aan de hand. Welcome to IMC Worldwide…

Nu zit ik daar dus, ja hoor een job, wat een gedoe he, heel tof en ook minder tof aangezien ik mijn andere job nu niet meer full time kan doen,… ik heb er nooit over geschreven omdat het gewoon niet kan. Het enige wat ik er over zeg is dat het de max van een ervaring was en dat ik er enorm van geleerd heb en ik denk er ook enorm goede vrienden aan over te houden. Verder ga ik hier niet emotioneel zitten wezen over een job maar ik zeg altijd “het was zoveel meer dan een job”.

Verder is het nieuws voor deze week dat mijn ouders morgen arriveren, ja dat was besloten voor ik wist dat ik een nieuwe job zou hebben. Ze zullen voor de eerste keer alleen vliegen en ik hoop dat alles goed gaat. Hun Engels is niet op en top maar ze hebben een papiertje met onze nummers op en in het engels staat er op geschreven ” Please call xxx xxx xxxx the number of our daughter, she can translate,… hopelijk hebben ze het nodig en anders zwier ik eens met mijn security badge he! Dat helpt misschien niet echt in dit geval, …

Ok, ik ga dus slapen, morgen om 7u present op m’n bureau zodat ik op tijd aan de luchthaven kan geraken.

Tot de volgende,

Eigenlijk heel grappig hoe we nu 2 jaar later al zoveel verder zijn, Elke en Wout hebben naast Ilan nu ook een tweede prutske, Evy en Bram hebben hun eerste prutske en Ilse en Marcus verwachten hun eerste en ik heb zo het gevoel dat er nog zullen volgen. Vorig jaar zaten we nog met z’n allen in Big Bear, het gaat snel! Vrijdag was heel tof, ik vind toch dat we die gezellige BBQ’s nog nooit in Amerikaans gezelschap hebben kunnen evenaren. Ik weet niet (misschien wel maar zeg ik het beter niet) hoe het komt maar uiteindelijk smijt je wat zot Belgisch volk op een hoopje en je hebt een toffe avond! Ook zaterdag heel tof gaan BBQ’n bij Katrien en Wouter, dat was perfect want we hadden nog een beetje een hang-over van de vrijdag en bij Katrien en Wouter kunnen we dan rustig over onze kater komen en aan de volgende beginnen.

Zondag dan afscheid genomen van de familie Sercu, die gingen terug richting het vuur (zie hun blog!) en ik ben knock-out gegaan in de zetel. Ben moe, teveel drank en te weinig slaap, ja het is niet meer zoals vroeger het vergt training een party animal zijn!

Zondag avond kregen we opnieuw bezoek, grijs en vier voetjes, liep via het balkon binnen en nestelde zich op zijn gemak bij ons in de zetel, bleef twee uurtjes slapen tot we hem terug buiten hebben gezet. Ondertussen de nummer gebeld op zijn tag maar zijn baasje stelde ons gerust, hij is gewoon heel sociaal! We hebben het gemerkt, deze ochtend lag hij hier terug in de zetel, Stefaan keek met blinkende oogjes en wist natuurlijk van niets… toevallig de deur open gezet en dat beest terug binnen. Ik heb hem vandaag dan nog maar eens 3 keer buiten gezet want de rakker is na een uur altijd terug! Dan hebben zijn baas en ik besloten dat hij maar eens terug naar huis moest, woont dat beest toch wel niet gewoon in een blok van ons en we konden dus in de steeg elkaar tegemoet komen. De poes is naar huis, stiekem hopen we dat hij nog eens langs komt.

dat was ons weekend.

(klik op de foto om een demo te zien van hoe het werkt)

Sinds dit weekend hebben we een wii in huis van Nintendo, na ongeveer een jaar afwegen of we dat nu wel of niet zouden kopen, hadden we vorig weekend na een avondje wii spelen bij Vaish en Pryes besloten om het toch maar te doen. Ondertussen staat Stefaan in het midden van de living te tennissen in het niets en ondanks de honderden en honderden waarschuwingen dat je alles uit de buurt moet zetten, is de wii-mote (van remote control) al tegen de stoel gevlogen, die blijkbaar toch nog wat te dicht bijstond. Het is echt super tof, we moeten nu nog een tweede wii-mote kopen zodat we tegen elkaar kunnen spelen. Echt super fun, we hebben niets beters te doen dat dit inderdaad! En we maken ons zelf wijs dat het nog wat sporten is ook.

In principe mag je met je F1 visa werken op de campus van de school waar je bent ingeschreven. Het is echter geen recht, ik mocht bijvoorbeeld niet werken op UCLA omdat ik in het extension programma zat. Dit niet omwille van legale redenen maar omdat de vakbond van UCLA dat beslist had net voor ik aan mijn programma begon. Je moet ook niet te wild gaan dromen er zijn heel veel studenten die moeten bijwerken om alles te kunnen betalen. De jobs betalen niet zo goed en het werk is vaak beperkt tot cafetaria jobs, jobs in de school shop etc. Af en toe zit er wel eens wat beters tussen en je kan ook les geven als tutor. Bijlessen worden hier veel gegeven door studenten die dan gewoon een hourly rate vragen, vaak zijn er ook organisaties op de campus die dat soort zaken regelen. Je kan aan de overheid aanvragen om buiten de campus te werken, er zijn een aantal criteria waaraan je moet voldoen. Niet echt mogelijk als je van een gemiddeld rijk land komt is mijn indruk.

Na je opleiding kan je dan je OPT aanvragen, dat doe je in je laatste quarter omwille van het feit dat de ganse procedure die tijd in beslag neemt. Met je OPT mag je dan 1 jaar werken, deze job moet aansluiten op wat je studeerde. Ik heb er geen idee van of ze dat ook werkelijk controleren of niet. De OPT procedure is een beetje gelijk de visa aanvraag, ze hebben foto’s nodig, wat centen en dan krijg je de workpermit wat later in de bus. Normaliter ken je tegen het einde van je opleiding je weg wel op de campus en voor de OPT loop je gewoon langs bij je international student office of counselor. Vanaf dat je de workpermit vast hebt kan je beginnen werken. Ik heb vernomen dat ze een OPT aanvraag bijna nooit weigeren, omdat het part of the program is.

Misschien kan er iemand anders wat meer uitleg geven over een eventuele H1B procedure.